Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή και η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Περνάνε μέρες, νύχτες, εβδομάδες, μήνες που εγώ είμαι καλά, αλλά εσύ δεν είσαι πουθενά. Δεν υπάρχει τίποτα που να σε θυμίζει. Κι έτσι μπορώ να λέω πως είμαι καλά. Να απατώ και να απατώμαι. Έτσι μπορώ να ξεγελάω τον χρόνο, τον πόνο, το κενό…
Είναι όμως κι εκείνα τα γαμημένα βράδια, που με βρίσκουν μόνη στο σπίτι, να έχω ξεμείνει από ψέματα και δικαιολογίες. Είναι εκείνα τα βράδια που ένα μπουκάλι ουίσκι κι ένα πακέτο τσιγάρα μου αρκούν για να σε νιώσω παντού. Γύρω μου και μέσα μου. Είναι εκείνα τα βράδια που δεν έχω άμυνες για να σε εμποδίσω να εισβάλεις στο μυαλό μου. Λίγο αλκοόλ παραπάνω κι είσαι εδώ! Και είσαι δικός μου κι εγώ σου παραδίνομαι ξανά και ξανά. Κουλουριάζομαι στην αγκαλιά σου, σε σφίγγω και σου ζητώ να μείνεις λίγο ακόμα. Να μείνεις αυτό το βράδυ μαζί μου. Να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά μέχρι να κοιμηθώ. Να κοιμηθώ ήρεμη έστω για ένα βράδυ. Να είσαι δικός μου έστω για ένα βράδυ.
Το δωμάτιο έχει γεμίσει καπνό και το αλκοόλ μου καίει το λαιμό. Μέσα στη ζάλη μου σε νιώθω να με αγγίζεις. Να με κερνάς έρωτα και να σε πίνω γουλιά γουλιά. Βυθίζεσαι μέσα μου, κυλάς στο αίμα μου. Πίνω και χάνομαι στις παραισθήσεις μου, στροβιλίζομαι σε μια δίνη που με αφανίζει και χάνομαι στον έρωτα που ποτέ δε μπόρεσα να ξεπεράσω.
Σε νιώθω γύρω μου, δίπλα μου, μέσα μου. Κλείνω τα μάτια και σε αντικρίζω να μου χαμογελάς. Μου παραδίνεσαι, βυθίζεσαι μέσα μου κι απογειώνομαι μαζί σου. Με ταξιδεύεις στον παράδεισο κι εγώ νιώθω ξανά ζωντανή. Ζωντανή κι ερωτευμένη, έτοιμη να κάνω μαζί σου τη μεγαλύτερη τρέλα. Μέσα στο μεθύσι μου ακούω τη φωνή σου. Αναστενάζω και αφήνομαι στην αγκαλιά σου…
Το μπουκάλι αδειάζει κι η μορφή σου σαν καπνός διαλύεται και χάνεται. Και χάνομαι κι εγώ στην κόλαση της απουσίας σου. Μη φεύγεις, μείνε λίγο ακόμα! Δεν αντέχω άλλη νύχτα μακριά σου. Λίγο ακόμα, να ξεγελάω τον εαυτό μου ότι δεν έφυγες ποτέ. Λίγο ακόμα απ’ τα χάδια σου, λίγο ακόμα απ’ την ανάσα σου, λίγο ακόμα απ’ τα φιλιά σου.
Λίγο ακόμα αλκοόλ, για να σε βρίσκω στα μεθύσια μου.
Λίγο ακόμα αλκοόλ, για να μπορώ να προσποιούμαι ότι ζω.
