Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Κάθομαι και κοιτάω εδώ και ένα τέταρτο την οθόνη του υπολογιστή μου. Ο κέρσορας αναβοσβήνει συνεχώς με αποτέλεσμα να μου διαλύει τα νεύρα.
Και εκεί συνειδητοποιώ πως στέρεψα από λέξεις.
Τις χρησιμοποίησα όλες για εσένα. Δεν έχω άλλες λέξεις.
Έσβηνα και έγραφα για σένα βράδια αξημέρωτα. Έγραφα και σταματημό δεν είχα. Μέχρι σήμερα.
Σήμερα δεν έχω τι να γράψω. Εξάντλησα τα αποθέματά μου. Τα έχω πει όλα πια για εσένα. Κατάντησα βαρετή και προβλέψιμη.
Κάθε μου λέξη την έδωσα για εσένα. Για τις φορές που σε μίσησα. Για τις φορές που σε αγάπησα. Για τις φορές που μισούσα να σε αγαπώ και για τις άλλες, αυτές που αγαπούσα να σε μισώ.
Όλες μου τις λέξεις τις ξόδεψα για σενα. Και τώρα κάθομαι και κοιτώ μια κενή οθόνη. Δεν έχω τίποτα άλλο να γράψω για εσένα πια κι ας έχουν γίνει τόσα.
Είχα διαβάσει κάπου μια υπέροχη φράση, μην ξοδεύεις τα ηλιοβασιλέματά σου με κάποιον που θα φύγει την ανατολή. Και ξέρεις ποιό είναι το αστείο; Πως εγώ ξόδεψα όλα μου τα ηλιοβασιλέματα μαζί σου και εσύ δεν περίμενες καν την ανατολή για να φύγεις.
Ίσως τελικά να ξόδεψα πολλά παραπάνω από αυτά που έπρεπε για εσένα.
Ίσως τελικά αυτές εδώ οι λέξεις να είναι ο επίλογός μου σε ένα μεγάλο παραμύθι.
Πες το “κλείσιμο” αν θες. Πες το ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Πες το όπως θες.
Εγώ θα πω πως είναι η ρίψη της αυλαίας. Το τελευταίο χειροκρότημα. Τα τελευταία λόγια μιας καλογραμμένης παράστασης.
Ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας, η αυλαία τώρα θα πέσει και το έργο θα λάβει τέλος.
Δεν έχω άλλες λέξεις να σου χαρίσω αγάπη μου, τις ξόδεψα όλες, και δεν κράτησες ούτε μία.
Στέρεψα
