Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Στη ζωή μας πολλές φορές ερωτευόμαστε ανθρώπους, ακολουθούμε πιστά “φίλους” , δεχόμαστε κάποιες καταστάσεις που τελικά αποδεικνύονται λάθος και μας διαλύουν σωματικά και ψυχολογικά.
Προσπαθούμε να τα ξεπεράσουμε και να ξεχαστούμε κάνοντας χίλια δύο πράγματα αλλά μάταια! Βγαίνουμε, γελάμε, κάνουμε κόντρα κινήσεις για να απελευθερωθούμε από κολλήματα που μας δυστυχούν όμως το μυαλό μας είναι αντίθετο και σταθερό.
Ψάχνει τη στιγμή, την αιτία, την αφορμή για να σπάσει τον αόρατο αλλά πανίσχυρο δεσμό με το “βάσανό” μας. Και όταν δώσει το ΟΚ και έλθει εκείνη η ώρα, την απελευθέρωση τη νιώθεις στο πετσί σου.
Ο αέρας μπαίνει μέσα σου αλλιώτικος, τον αισθάνεσαι πιο έντονα, νιώθεις να ξαναγεννιέσαι αφού βέβαια έχεις διαλύσει πια τη γροθιά στο τραπέζι.. Η λύτρωση λοιπόν έρχεται μόνο αν το θελήσει το μυαλό. Μόνο αν δώσει την εντολή αυτό. Μετά όλα είναι απλά.
Αν ξενερώσει αυτό, όλα βρίσκουν ξανά τον ρυθμό τους. Είναι η μόνη λύση. Εκδικείσαι και ηρεμείς απομυθοποιώντας και ξενερώνοντας. Και ξημερώνει η μέρα που αναρωτιέσαι με σένα.
Μα εγώ τα έκανα αυτά; Εγώ χτυπιόμουν και δυστυχούσα για ανθρώπους και καταστάσεις που με τσάκισαν; Γιατί το επέτρεψα; Εστίασε λοιπόν στα αρνητικά όλων αυτών που σε έκαναν να υποφέρεις. Έτσι θα γιατρευτείς. Σκέψου τον πόνο που σου πρόσφεραν. Απομυθοποίησε ό,τι καλό σου έμεινε απ’αυτά για να ξενερώσεις. Και θα ακολουθήσει η κάθαρση της ψυχής. Και θα απελευθερωθείς γιατί θα έχει δώσει το ΟΚ το μυαλό!
