Γράφει η Νάνσυ Δημητρακοπούλου
Έχουμε τόσα αισθήματα ο ένας για τον άλλον, που δεν μπορούμε πια να τα κρύβουμε μέσα μας. Έχουν αρχίσει να μας πνίγουν. Δεν είναι σωστό να ζούμε χώρια. Δεν το αξίζουμε όλο αυτό. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι νιώθουμε εμείς οι δύο και κανείς δεν ενδιαφέρεται για το πόσο πονάμε που είμαστε μακριά ο ένας από τον άλλον.
Είσαι κάτι σαν όνειρο για μένα. Ένα όνειρο που χάνεται μόλις ξημερώσει και κάθε μέρα εύχομαι να γίνει πραγματικότητα. Η δικιά μας πραγματικότητα. Να μπορούμε να ζήσουμε μαζί υπό το φως της ημέρας και να μη μας νοιάζει τίποτα και κανείς. Να μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι κι όχι να ζούμε σαν κυνηγημένοι.
Εμφανίστηκες στη ζωή μου ξαφνικά και μέσα σε ένα βράδυ τη γέμισες αγάπη, ελπίδα, αισιοδοξία και όνειρα για το μέλλον. Ένα μέλλον γεμάτο αγάπη κι ευτυχία δίπλα σου. Μία ζωή παραμυθένια στο πλάι σου. Στο πλευρό του ανθρώπου που με επανέφερε στη ζωή, εκεί που όλα γύρω μου είχαν σκοτεινιάσει και είχα χάσει το νόημα της ζωής.
Αλλά τώρα πια όλα έχουν αλλάξει, χάρη σε σένα. Εσύ είσαι πια ο λόγος που θέλω να ζήσω. Εσύ με κάνεις ευτυχισμένη και μου δίνεις δύναμη να συνεχίσω. Τώρα πια ζω μόνο για να είμαι μαζί σου και να σε κάνω ευτυχισμένο, όπως σου αξίζει να είσαι. Το ίδιο κάνεις κι εσύ για μένα και σ’ ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου γι’ αυτό.
Ξέρω πως κάποια στιγμή θα καταφέρουμε να είμαστε μαζί, έτσι όπως θέλουμε. Και κανείς δε θα μπορεί να μπει ανάμεσα μας. Κανείς και τίποτα. Θα είμαστε μόνο εσύ κι εγώ. Θα ζήσουμε τον έρωτα μας και θα κάνουμε τα όνειρα μας πραγματικότητα. Τα κοινά μας όνειρα. Θα γράψουμε το δικό μας βιβλίο και κάθε του σελίδα θα είναι γεμάτη από αγάπη.
Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή, θα είμαι δίπλα σου και θα σε υποστηρίζω σε ό,τι κι αν κάνεις. Θα σου δίνω δύναμη και θα γίνω το στήριγμα σου. Μαζί θα περάσουμε όλες τις δυσκολίες που θα έρθουν και στο τέλος θα βγούμε νικητές. Θα το δεις. Όλα θα πάνε όπως τα θέλουμε και η ευτυχία και το χαμόγελο δε θα φύγει ποτέ από τη ζωή μας.
Υ.Γ. Ό,τι κι αν συμβεί θα είμαστε μαζί μια ζωή. Σε λατρεύω αστεράκι μου…
