Γράφει ο Χάρης Αναστασίου
Είναι κι οι φορές που τα κάνεις όλα σωστά και πάλι δεν φτάνει.
Δεν φωνάζεις. Δεν πιέζεις. Δεν ζητάς παραπάνω απ’ όσα αντέχει ο άλλος. Κρατάς ισορροπίες, μετράς τις λέξεις σου, στέκεσαι εκεί που πρέπει χωρίς να εισβάλλεις. Κι όμως, κάτι χαλάει. Όχι από λάθος. Από έλλειψη.
Γιατί δεν είναι όλα θέμα σωστού και λάθους. Δεν είναι εξίσωση για να λυθεί. Μπορεί να κάνεις ό,τι πρέπει και να βρίσκεσαι απέναντι σε έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να το δει, δεν ξέρει τι να το κάνει ή απλώς δεν το θέλει.
Και αυτό δεν διορθώνεται.
Σε βλέπω να προσπαθείς να καταλάβεις τι ξέφυγε. Να ψάχνεις εκείνη τη μικρή λεπτομέρεια που, αν την είχες προσέξει, ίσως τα πράγματα να είχαν πάρει άλλη τροπή. Δεν υπάρχει. Δεν έχασες σε κάποια λεπτομέρεια. Απλώς έδωσες σε έναν άνθρωπο που δεν ήταν στο ίδιο σημείο.
Και όσο κι αν σε πονάει, αυτή είναι η πιο καθαρή αλήθεια.
Δεν είναι ότι δεν άξιζε αυτό που έδωσες. Είναι ότι δεν υπήρχε χώρος να το κρατήσει. Σαν να ρίχνεις νερό σε χέρια που δεν ξέρουν να το κρατούν. Δεν φταίει το νερό. Δεν φταις εσύ. Απλώς χάνεται.
Κι εκεί μπερδεύεσαι. Γιατί έχεις μάθει ότι αν προσπαθήσεις αρκετά, κάτι θα αλλάξει. Ότι η επιμονή φέρνει αποτέλεσμα. Ότι η φροντίδα βρίσκει τρόπο να περάσει. Όχι πάντα.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν συγκινούνται από το σωστό. Συγκινούνται από το γνώριμο, από το εύκολο, από αυτό που ήδη ξέρουν να διαχειριστούν. Κι αν δεν είσαι αυτό, όσο κι αν είσαι “σωστός”, θα μοιάζεις ξένος.
Δεν χρειάζεται να αλλάξεις για να ταιριάξεις σε κάτι που δεν σε χωράει. Δεν χρειάζεται να μειώσεις αυτό που δίνεις για να μην “τρομάξει” ο άλλος. Δεν χρειάζεται να μάθεις να αγαπάς λιγότερο για να κρατήσεις κάποιον.
Απλώς χρειάζεται να αποδεχτείς ότι δεν χάλασε κάτι επειδή έκανες λάθος.
Χάλασε γιατί δεν ήταν για σένα.
Και όσο κι αν αυτό δεν σου δίνει καμία παρηγοριά τώρα, κάποια στιγμή θα καταλάβεις ότι το να κάνεις τα πράγματα σωστά δεν είναι εγγύηση για το αποτέλεσμα. Είναι όμως εγγύηση για το ποιος είσαι.
Και αυτό δεν πάει ποτέ στραβά.
