Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έτσι ξαφνικά. Χωρίς προειδοποίηση. Χωρίς εκείνο το μικρό σημάδι που σε προετοιμάζει. Εκεί που νόμιζες πως έχεις καταλάβει το έργο, πως ξέρεις τους ρόλους, πως μπορείς να προβλέψεις την επόμενη σκηνή.
Και ξαφνικά, αλλάζουν όλα.
Δεν είναι κάτι θεαματικό. Δεν πέφτουν φώτα, δεν ακούγονται μουσικές. Είναι πιο ύπουλο. Μια λεπτομέρεια που μετακινείται. Ένα βλέμμα που κρατάει λίγο παραπάνω. Μια παρουσία που αρχίζει να σε απασχολεί χωρίς να το επιδιώξεις. Και πριν προλάβεις να το βάλεις σε λέξεις, έχει ήδη αρχίσει.
Το παιχνίδι.
Όχι αυτό που παίζεις με τους άλλους. Αυτό που παίζεται μέσα σου.
Αρχίζεις να προσέχεις πράγματα που πριν δεν υπήρχαν. Να δίνεις σημασία σε σιωπές, σε μικρές αντιδράσεις, σε εκείνα τα “τίποτα” που τελικά δεν είναι τίποτα. Να πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται, να επιστρέφει, να επεξεργάζεται.
Και κάπου εκεί, καταλαβαίνεις.
Δεν είσαι πια έξω από αυτό.
Μπορεί να πεις ότι δεν σε νοιάζει. Ότι το κρατάς χαλαρά. Ότι έχεις μάθει. Αλλά το σώμα δεν συμφωνεί. Σε προδίδει στις λεπτομέρειες. Στον τρόπο που στέκεσαι, στο πώς ακούς, στο πώς θυμάσαι πράγματα που δεν θα έπρεπε να έχουν σημασία.
Και τότε αρχίζει η αντίσταση.
Προσπαθείς να το μαζέψεις. Να το περιορίσεις. Να μην αφήσεις να πάρει έκταση. Γιατί ξέρεις πού μπορεί να πάει. Ξέρεις τι μπορεί να ζητήσει από σένα. Και δεν είσαι σίγουρος ότι θέλεις να μπεις ξανά εκεί.
Αλλά δεν λειτουργεί έτσι.
Γιατί το παιχνίδι δεν ζητάει άδεια για να ξεκινήσει. Δεν περιμένει να είσαι έτοιμος. Δεν σε ρωτάει αν αντέχεις άλλη μια διαδρομή. Απλώς σε βάζει μέσα.
Και από εκεί και πέρα, όλα είναι θέμα επιλογής.
Θα μπεις ή θα κάνεις πίσω;
Θα το ζήσεις ή θα το παρατηρείς από απόσταση, προσπαθώντας να κρατήσεις τον έλεγχο;
Γιατί αυτό είναι το μόνο που μπορείς να ελέγξεις. Όχι το πότε ξεκινάει. Αλλά το πόσο θα το αφήσεις να σε πάρει μαζί του.
Έτσι ξαφνικά.
Και το παιχνίδι μόλις ξεκίνησε.
Και όσο κι αν προσπαθείς να το κρατήσεις “παιχνίδι”, βαθιά μέσα σου ξέρεις.
Δεν ήταν ποτέ μόνο αυτό.
