Μπαμπά μου τα κατάφερα νομίζεις;
Ακόμα προσπαθώ να σε κάνω υπερήφανο.
Να λες για εμένα όπως τότε που έβγαλα το πρώτο μου δόντι, που έκανα το πρώτο μου βήμα.
Που… μα δεν πρόλαβες πολλά.
Γι’ αυτό προσπαθώ για να με βλέπεις. Σίγουρα με βλέπεις, ε;
Συγνώμη και ευχαριστω!
Συγνώμη για όσες φορές δεν σου είπα σ’ αγαπώ, ευχαριστώ για όσες φορές με…
Πόσες φορές έκανες και πόσες δεν σου έδωσα. Τίποτα δεν πρόλαβα να σου δώσω.
Ας έμενες για λίγο ακόμα. Να με προστατεψεις από τους κακούς. «Οι άνθρωποι είναι κακοί, να προσέχεις» έτσι μου έλεγες.
«Θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις. Εκεί που σε πάει η καρδιά σου μόνο θα πηγαίνεις». Δεν καταλάβαινα τίποτα.
«Αφού θα είσαι πάντα εσύ μαζί μου» έτσι έλεγα.
Λίγο ήθελα, λίγο ακόμα μόνο. Να με προστατέψεις όπως τότε που χανόμουν στην αγκαλιά σου.
Την πολύτιμη σου αγκαλιά που μόνο να δώσει ήξερε. Μυρωδιές, σ’ αγαπώ, πειράγματα, φιλιά, από εκείνα τα αληθινά!
Που δεν ζητάνε ανταλλάγματα ούτε λένε ψέμματα. Που έχει το κοριτσάκι σου μέσα της και το σφίγγει μέχρι να ακουστεί η καρδιά της να λέει σ’αγαπώ!
Για όλα εκείνα που έδινες, για όλα εκείνα που με έμαθες και να σου πω; Ακόμα μου μαθαίνεις από εκεί.
Εκεί που θα ερθω να σε βρω και θα μου έχεις φυλάξει πρώτη θέση πίστα.
Εκεί να χορεύουμε μαζί αγκαλιά όπως τότε στο χωριό στα γλέντια.
Στο σπίτι στις γιορτές. Μα όλη σου η ζωή ένα γλέντι!
Όλη σου η ζωή ένας τεράστιος χορός με μια μεγάλη αγκαλιά για όλους. Όλοι χωρούσαμε σε εκείνη.
Χωρούσαμε γιατί ήταν δικιά σου. Φτιαγμένη από αγάπη, γέλια και μια καθημερινή γιορτή!
Τώρα ειμαι μόνη; Οχι. Εισαι πάντα εδω μαζί μου, μαζί μας! Να μας μαθαίνεις ακόμα λίγο τη ζωή.
Ξέρεις εσύ από τούτη! Δεν κλαίω, μην στεναχωριέσαι. Γελάω μόνο! Να, κοίτα… Όπως μου έχεις μάθει.
Συγνώμη! Μου λείπεις! Πάντα θα μου λείπεις… Σ’ αγαπω!
