Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Κάθε ανθρώπινη μπόρα γεννιέται απ’ τον φόβο και το μίσος των άλλων. Δε θέλεις να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και ξεσπάς σε ό,τι ζηλεύεις, σε ό,τι θες να αποκτήσεις, αλλά σου είναι δύσκολο να το κάνεις. Πόσες φορές δείλιασες πάνω σε προσωπικές μάχες, αναζητούσες άλλοθι και σκαρφιζόσουν ιστορίες για να σωπάσεις κουβέντες των άλλων;
Δεν έχεις καιρό για να χάσεις. Κάθε μέρα δε θέλει το αύριο. Θέλει το τώρα και καίγεται για ανθρώπινες στιγμές με φίλους, έρωτες και γονείς. Πώς να το κάνουμε, είναι ανάγκη. Κανείς δε μπορεί να ζήσει για πάντα μονάχος, είναι κατάρα. Κάθε σώμα έχει ανάγκη από δεύτερο σώμα για να μπορεί ν’ αναπνεύσει , να γεμίσει οξυγόνο στις φλέβες του και όμορφες σκέψεις να κατακλύζουν τα μάτια. Κάθε ψυχή αναζητά μια άλλη ψυχή για να έχει κάποιον που να μπορεί να μοιράζεται τις σκέψεις, τα όνειρα και τα θέλω.
Και κάπως έτσι πρέπει να περνάνε τα χρόνια, οι μήνες, τα λεπτά και τα δεύτερα. Στα μάτια του διπλανού σου είσαι μοναδικός με το δικό σου ιδιαίτερο τρόπο. Έχεις τη χάρη να ομορφαίνεις τον κόσμο με χαμόγελα, με λόγια γεμάτα πνοή και σθένος, παίρνοντας κουράγιο για την επόμενη μέρα και την επόμενη και την επόμενη. Δεν υπάρχει λόγος να τις μετράς. Κάθε σου μέρα είναι ξεχωριστή, προσωπική, δεν έχουν σταματημό τα όνειρα κι οι στιγμές.
Όλα είναι στο σχέδιο. Μη φοβάσαι τις αλλαγές. Απλώς προσαρμόζεις το πρόγραμμα σε νέες συνθήκες και δεδομένα. Εσύ δεν έχεις λόγο να τρέμεις και να χαλάς τη γαλήνη σου. Και ας μην ξεχνάς πως οι τοξικοί άνθρωποι είναι παντού σε φιλικό -ακόμη και σε οικογενειακό- επίπεδο. Είναι καρδιές που δεν έχουν βρει ησυχία στο μέσα τους και ψάχνουν αφορμές να ξεφύγουν από προσωπικές συζητήσεις με τον εαυτό τους. Να τους λυπάσαι και να μη μοιράζεις άσχημα λόγια, που μπορεί αργότερα να γυρίσουν σε σένα.
Κάποτε μου είπαν πως το σύμπαν έχει την τάση να επιστρέφει ανθρώπινες συμπεριφορές. Και νομίζω πως είναι αλήθεια. Κάθε φορά που κάποιος φοβάται τα κύματα, κάποιος άλλος μαθαίνει να κολυμπάει σ’ αυτά. Όταν μαθαίνεις να κολυμπάς φοβάσαι τον πνιγμό, όταν όμως μπορείς να βγεις στ’ ανοιχτά αγναντεύεις το πέλαγος και ο κόπος σου είναι ευλογία, που ο καθένας ζηλεύει.
