Γράφει η Μαρία Κοψιδά
Σώπα αγάπη μου,
Μάζεψε τα δάκρυα σου, πάρε με αγκαλιά για στερνή φορά, χάρισε μου το πιο γλυκό σου φιλί και άφησε το σε παρακαλώ να μείνει ανεξίτηλο στα χείλη μου.
Σε παρακαλώ σώπασε,
Αυτή είναι η μοίρα μας και πρέπει περήφανοι να τη δεχτούμε, όπως ζήσαμε και περήφανα μαζί.
Πρέπει με αξιοπρέπεια να δεχτούμε το τέλος μας. Είναι δύσκολο, αλλά θα σφίξουμε τα δόντια και θα το κάνουμε.
Δεν αξίζουν κλάματα εδώ, δε χωρούν ουρλιαχτά και φωνές. Μόνο μια πληγή που θα μείνει ανοιχτή για πάντα και θα ζητάει μανιωδώς την επούλωση της αλλά δεν θα τη βρίσκει.
Πάψε καρδία μου να κλαις,
Φτιάξαμε οι δυο μας τον πιο όμορφο παράδεισο και ζήσαμε μέσα, εκεί που ίσως κανείς άλλος να μην μπορέσει να πατήσει.
Γι’ αυτό στάσου στα πόδια σου και νιώσε τυχερός που το βίωσες.
Σε παρακαλώ φύγε!
Κλείσε την πόρτα πίσω σου και μην επιχειρήσεις να γυρίσεις πίσω. Πάντα ήμασταν σταθεροί, πάντα τηρούσαμε τα ειπωμένα μας.
Έτσι θα τηρήσουμε και το τέλος μας. Θα είμαστε και εδώ απόλυτοι, όπως μάθαμε να είμαστε με τα πάντα.
Δε χωράει εδώ πισωγυρίσματα ψυχή μου, αν κάνουμε αυτό το λάθος θα ευτελίσουμε τον έρωτα που ζήσαμε και δεν του αξίζει.
Θα φτάσουμε τελικά στο σημείο να τον σιχαθούμε και δεν το θέλω, προτιμώ να με πονάει παρά μου ”βρωμάει”.
Έλα λοιπόν αγάπη μου, ήρθε η ώρα να πηγαίνεις.
Μη γυρίσεις ποτέ σε παρακαλώ,
Δώσε μου το φιλί που τόσο λαχταρώ και θα μου λείψει, άγγιξε μου απαλά το μάγουλο, κοίτα για μια τελευταία φορά τα μάτια μου και φύγε, απλά, αθόρυβα φύγε.
Και όταν νιώθεις μόνος απλά να αναπολείς λίγες απο τις στιγμές μας, γιατί δεν πρόκειται να τις ξαναζήσεις.
