Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Για εκείνο το τηλέφωνο, που δεν χτύπησε.
Για εκείνο το μήνυμα, που δεν εστάλη. Για εκείνη τη βόλτα,με άγνωστο προορισμό, που δεν πηγαμε.
Για τις μέρες που περνούσαν κι έλεγα “δεν πειράζει, ίσως αύριο”.
Για το “αύριο”, που δε θα έρθει.
Για τον έρωτα που δε θα ζήσουμε. Γι’ αυτά σου γράφω..
Γιατί κάπου εδώ, παύω και να ελπίζω, μα και να περιμένω.
Γιατί άργησες.
Και αργεί, πάντα εκείνος που νιώθει λιγότερο.
Αργεί, εκείνος που δεν καίγεται.
Κι αφού εσύ δεν καίγεσαι, μείνε εκεί και κοίτα με. Κοίτα με να φλέγομαι…
Όχι με σένα. Όχι για σένα. Μα για τον έρωτα. Από έρωτα.
