Γράφει η Δέσποινα Τσαγκαράκη
Πόσες φορες αγαπάμε σε αυτή την ζωή;
Είμαστε ικανοί να αγαπήσουμε και να αγαπήθουμε αληθινά;
Υπάρχει αγάπη;
Κάπως έτσι και εκείνη αναρωτιόταν πως είναι αυτή η αγάπη και πως θα μπορούσε να γαληνεύει το σώμα της μέσα σε μια αγκαλιά, στην αγκαλιά του.
Ξέρετε αυτό το κουμπομα που σαν ξεκουμπωσει “πονάει”.
Τον ερωτεύτηκε τρέλα, πόνεσε, σκέφτηκε, έκλαψε πολύ αλλά τελικά τον αγάπησε. Κάθε μέρα τον κοίταζε και σκεφτόταν, “με θέλει; με αγαπάει; Όσα λέει τα εννοεί;”
Στα μάτια του, το νόημα της ημέρα της. Το χαμόγελό του, η δύναμη της για την υπόλοιπη μέρα….
Εκείνος την λάτρεψε αλλά δεν ξέχασε ποτέ την φύση του!
Μια μέρα λοιπόν εκείνη έσπασε μέσα της .
Όσα είχε φοβηθεί να δώσει τα παρέδωσε απλόχερα σε εκείνον.
Το αντάλλαγμα ήταν να χάσει τον εαυτό της και εκείνος να την βλέπει να μαραζώνει χωρίς να μπορεί να την βοηθήσει.
Άρα υπάρχει συγκεκριμένος πόνος ή ήχος όταν σπάει η καρδιά, όταν το μυαλό δεν μπορεί να ελέγξει τον πόνο που από μόνο του δημιουργεί;
Ο μόνος που μπορεί να κολλήσει όλα εκείνα τα σπασμένα κομμάτια μέσα της είναι …. και θα είναι για πάντα εκείνος.
Αφιερωμένο στην μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου!
