Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Ερωτικό γράμμα σ’εκείνον, τον έναν και μοναδικό. Αυτόν που ήρθε με φόρα από το πουθενά μπροστά σου γρήγορα, σαν κομήτης από μακρινό γαλαξία, τα έκανε όλα άνω κάτω πανεύκολα και σε παρέσυρε σε μια δυνη από ξεχασμένα συναισθήματα κρυμμένα στο συρτάρι της ακύρωσης.
Αυτής που μπορεί να φέρει μια ζωή σε απόλυτη ρύθμιση με το συμβιβάζομαι για να αντέχω να υπάρχω.
Εκείνον που μοιάζει με ένα ατελείωτο Καλοκαίρι διψασμένο για Ζωή και κοφτές από ποθο ανάσες.
Εκεί που αναμετριεσαι κι εσύ με το μέγεθος του σε θέλω σου. Και πιάνεις τον εαυτό σου να ζηλεύει. Ναι, εσύ που τα είχες όλα ορθολογιστικα λογικοποιήσει χρόνια τώρα πιάνεσαι να ζηλεύεις, λύσσαει το θηρίο μέσα σου που μετράει βασανιστικά τις χώρια στιγμές.
Ζηλεύεις ακόμη και το θαλασσινό νερό, εκεί που ξεπλένει την καλοκαιρινή κάψα του κορμιου του.
Θέλεις να ήταν η ανάσα σου και τα χείλη σου στη θέση του που θα τον άγγιζαν παντού, όπως κάθε σταγόνα της θαλασσινής αρμύρας.
Θες να ταξιδέψεις πάνω του. Από την κορυφή ως τα νύχια.Ταξίδι στην ανατριχιλα και στο τρέμουλο αντίστοιχο μιας ηδονής που παλεύει να μην δείξει την ένταση της μήπως αυτοαναφλαγει από το ίδιο της το ειναι! Να τον γευτείς ξανά και ξανά, σαν να καλείσαι να μεθύσεις με το καλύτερο ποτό. Το πιο πλούσιο κοκτέιλ. Γεύση έρωτα στο φουλ.
Να ονειρεύεσαι ότι σεργιανας ώρες αχρονες πάνω του με του κορμιου τα δικά σου ακρωτήρια που θα σειονται σαν σε υποκοφο σεισμό. Να θες να τον χαϊδεψεις, να τον μυρίσεις, να τον δαγκώσεις, παντού. Μέχρι το τελευταίο βογγητο, μέχρι να σβησει ο τελευταίος σπασμός του στα χέρια σου, μέχρι να χαθεί το τελευταίο του τρέμουλο στην αγκαλιά σου. Με ένα φιλί γλυκό κι ένα χαμόγελο ξαστερα λαμπερό για σφραγίδα. Που βρήκατε μαζί μιαν Ιθακη. Και τότε ακριβώς να ξεκινας από την αρχή. Να βάζεις να πιεις ακόμα ένα ποτήρι.
Από τη φωτιά του!
Μα αν νιώθεις κάπως έτσι μην του γράψεις.
Μην χάσεις λεπτό.
Ένα έρχομαι είναι αρκετό. Στειλτο και πήγαινε να τον βρεις. Μην αργείς..
Δεν περιμένει ένα τέτοιο θέλω.
Δεν σου αξίζει..
Μ ακούς;
