Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Σ’ αγαπώ, όχι γιατί είσαι τέλειος, αλλά γιατί είσαι αληθινός. Από την πρώτη στιγμή ένιωθα πως θα είσαι ο άνθρωπός μου. Ο φίλος, ο εραστής, η οικογένειά μου – όλα σε ένα σώμα, όλα σε μια ψυχή που χωράει και τις αδυναμίες και τα πάθη μας. Με σένα γελάω, θυμώνω, τσακώνομαι και ξαναβρίσκω το κέντρο μου. Δεν φοβάμαι να δείξω τα λάθη μου, ούτε να συγχωρήσω τα δικά σου.
Η ζωή μάς δοκίμασε πολλές φορές. Κι όμως, κάθε δυσκολία έγινε αφορμή να σταθούμε πιο κοντά. Τα νεύρα και οι γκρίνιες μας δεν είναι ρωγμές, αλλά σημάδια ζωής· όπως οι τσακωμοί που μας φρεσκάρουν, που θυμίζουν πως ακόμη μας νοιάζει. Μέσα στη ρουτίνα, βρίσκουμε τρόπους να χαμογελάμε, να κλείνουμε το μάτι στις δυσκολίες, να μην αφήνουμε τη φθορά να μας νικήσει.
Ξέρεις τα άκρα μου – τις υπερβολές, τις ευαισθησίες, τα καλά και τα άσχημά μου – κι όμως μένεις. Μου θυμώνεις και σου θυμώνω, αλλά δεν κρατάμε μούτρα για πολύ. Γιατί η αγάπη μας έχει περάσει φωτιές, έχει παλέψει με Θεούς και Δαίμονες και βγαίνει κάθε φορά πιο δυνατή.
Στα μάτια σου νιώθω όμορφη όλες τις ώρες, όλες τις στιγμές. Είσαι ο ήρωάς μου, όχι επειδή είσαι τέλειος, αλλά γιατί έχεις το θάρρος να είσαι εσύ. Σε θαυμάζω, σε χειροκροτώ, ακόμη κι όταν με τσαντίζεις. Στη δική μας ιστορία δεν χωράνε εγωισμοί – μόνο αγάπη, αντοχή και η πίστη πως ό,τι κι αν σχεδιάσει η ζωή, εμείς θα βρίσκουμε τον δρόμο μας μαζί.
