Γράφει ο Νίκος Θεοδωρίδης
Μου το είπες κοιτώντας αλλού, σαν να φοβόσουν να συναντήσουν τα μάτια σου τη δική μου αλήθεια. «Δεν μπορώ», ψιθύρισες, και για μια στιγμή σχεδόν σε πίστεψα. Σχεδόν. Γιατί αν κάτι έμαθα στη ζωή μου, είναι ότι το «δεν μπορώ» συχνά κρύβει κάτι πολύ πιο απλό: «δεν θέλω».
Κι αυτό πονάει περισσότερο. Το «δεν μπορώ» μοιάζει με δικαιολογία που προσπαθεί να μετριάσει το χτύπημα, να κάνει την απόρριψη λιγότερο ωμή. Αλλά η αλήθεια είναι εκεί, απλή και ανελέητη. Αν ήθελες, θα μπορούσες.
Το ξέρω, γιατί όταν κάτι το θέλεις πραγματικά, βρίσκεις τρόπους. Διαλύεις τους τοίχους, παλεύεις με τον χρόνο, ξεπερνάς τον εαυτό σου. Έτσι κάνω εγώ, έτσι έκανα για σένα. Δεν με σταμάτησαν οι αποστάσεις, οι δυσκολίες, οι φόβοι. Γιατί ήθελα.
Αλλά εσύ… Εσύ επέλεξες να κρυφτείς πίσω από το «δεν μπορώ». Να μην τολμήσεις, να μην ρισκάρεις, να μην δώσεις κάτι παραπάνω. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σκληρό μάθημα του έρωτα. Ότι η αγάπη, ο πόθος, το πάθος, δεν είναι ποτέ αρκετά αν δεν υπάρχει η θέληση να παλέψεις για αυτά.
Οπότε, δεν θα σε κατηγορήσω. Ο καθένας δίνει ό,τι μπορεί – ή ό,τι θέλει. Αλλά μην περιμένεις να μείνω να περιμένω. Εγώ δεν δέχομαι το «δεν μπορώ» για απάντηση. Όχι στον έρωτα. Όχι στη ζωή μου.
