Γράφει ο Μανωλάκης Βασίλης
Δεν είναι απλά η απουσία σου. Δεν είναι μόνο το άδειο κρεβάτι ή η ησυχία που απλώνεται στο σπίτι. Είναι η αίσθηση ότι κάτι λείπει. Κάτι που δεν αντικαθίσταται, δεν καλύπτεται, δεν ξεχνιέται.
Όταν λείπεις, λείπει η φωνή σου που σπάει τη σιωπή, λείπει το γέλιο σου που κάνει τα δύσκολα λίγο πιο εύκολα. Λείπει ο τρόπος που μουρμουρίζεις τραγούδια που δεν θυμάσαι τους στίχους, ο ήχος που κάνουν τα βήματά σου στο πάτωμα, ο τρόπος που φτιάχνεις τα μαλλιά σου κοιτάζοντας αφηρημένα τον καθρέφτη.
Λείπει η φασαρία σου. Τα νεύρα σου όταν δεν βρίσκεις κάτι, τα χέρια σου που χτυπάνε δυνατά το πληκτρολόγιο όταν γράφεις παθιασμένα, το βλέμμα σου όταν σκέφτεσαι κάτι που δεν μου λες.
Λείπει η μυρωδιά σου. Εκείνη που έχει ποτίσει τα ρούχα μου, το μαξιλάρι, τα χέρια μου.
Λείπει ο τρόπος που με κοιτάζεις και καταλαβαίνω ότι είμαι ο άνθρωπός σου.
Δεν είναι ότι απλά μου λείπεις. Είναι ότι όταν δεν είσαι εδώ, τίποτα δεν είναι σωστό.
Δεν είναι το ίδιο να ξυπνάω χωρίς να σε βλέπω. Να τριγυρνάω σε έναν χώρο που κανονικά γεμίζει από σένα και τώρα μοιάζει πιο άδειος από ποτέ. Δεν έχει σημασία αν λείπεις για λίγο ή για πολύ. Η απουσία σου δεν μετριέται σε ώρες, μετριέται σε στιγμές που δεν μοιραστήκαμε. Σε πράγματα που ήθελα να σου πω και δεν σε είχα εκεί να τα ακούσεις.
Ξέρεις, κάποιοι άνθρωποι απλά γεμίζουν έναν χώρο. Εσύ γεμίζεις τη ζωή μου.
Και όταν λείπεις εσύ, λείπουν τα πάντα.
