Γράφει ο Πέτρος Θεοδωρόπουλος
Ο έρωτας δεν είναι θέμα τύχης. Δεν είναι ένα βολικό «έτυχε». Είναι επιλογή. Κάθε μέρα. Κάθε στιγμή.
Δεν σε ερωτεύτηκα μία φορά και τέλος. Δεν ήταν μια στιγμή που πάγωσε στο χρόνο. Ήταν η αρχή μιας διαδρομής, μιας συνήθειας που έγινε τρόπος ζωής. Σε βλέπω κάθε μέρα, ακόμα και στις πιο δύσκολες, και μέσα μου αποφασίζω το ίδιο πράγμα: σε θέλω, ακόμα. Σε διαλέγω, ξανά.
Δεν είναι μόνο οι έντονες στιγμές. Δεν είναι τα βράδια που σε έχω στα χέρια μου και ο κόσμος μοιάζει να εξαφανίζεται. Είναι κι οι μικρές, ασήμαντες φαινομενικά στιγμές. Είναι το πώς φτιάχνεις τον καφέ σου, το πώς χάνεσαι στις σκέψεις σου κοιτώντας έξω απ’ το παράθυρο, το πώς στραβομουτσουνιάζεις όταν ξυπνάς και δεν έχεις πιει ακόμα την πρώτη γουλιά.
Κάθε μέρα βρίσκω κάτι νέο να ερωτευτώ πάνω σου. Κάτι μικρό, κάτι ανεπαίσθητο, κάτι που κάποιος άλλος μπορεί να μην προσέξει. Αλλά εγώ; Εγώ σε ξέρω.
Ξέρω τα σημάδια στα χέρια σου από τότε που ζωγράφιζες μικρή. Ξέρω ποια τραγούδια σε συγκινούν, ποια σ’ εκνευρίζουν. Ξέρω πως όταν κουράζεσαι, τρίβεις το μέτωπό σου με τα ακροδάχτυλα, πως το δεξί σου φρύδι σηκώνεται ελάχιστα όταν δεν πιστεύεις κάτι που ακούς.
Ο έρωτας δεν είναι δεδομένος. Δεν είναι κάτι που απλά «μένει» αν δεν το κρατήσεις ζωντανό. Χρειάζεται χώρο, ανάσα, θυσία. Και πάνω απ’ όλα, επιλογή.
Και εγώ σε επιλέγω κάθε μέρα.
Ακόμα κι όταν δεν μιλάμε πολύ. Ακόμα κι όταν οι μέρες μας είναι γεμάτες ρουτίνα. Ακόμα κι όταν δεν είμαστε στις καλύτερες στιγμές μας.
Επιλέγω να σε ερωτεύομαι ξανά και ξανά, γιατί τίποτα στον κόσμο δεν έχει σημασία αν δεν έχει εσένα μέσα του. Και αν μια μέρα δεν σου το πω, να ξέρεις πως το δείχνω. Σε κοιτάζω και αποφασίζω: εσύ. Πάντα εσύ.
