Γράφει η Εύα Καρρά
Όταν αγαπάς, δεν πατάς πάνω στις ανασφάλειες του άλλου.
Δεν του τραβάς το χαλί όταν τρέμει, ούτε του λες “υπερβάλλεις” όταν πνίγεται.
Τον ακούς. Τον βλέπεις. Τον πιάνεις από το χέρι και του λες: «Εδώ είμαι».
Η αγάπη δεν είναι τεστ αντοχής.
Δεν προκαλεί, δεν εκβιάζει, δεν εξαφανίζεται για να δει αν θα την ψάξεις.
Δεν παίζει κρυφτό με τους φόβους σου.
Γιατί όταν αγαπάς, αναγνωρίζεις το εύθραυστο.
Δεν τρομάζεις από τα ράγισμα. Δεν φεύγεις στα δύσκολα.
Δεν κάνεις τον άλλον να νιώθει τρελός, παράλογος, λίγος.
Του δείχνεις πως έχει χώρο.
Πως μπορεί να χωρέσει όπως είναι.
Με τις σκιές του, με τα παλιά του τραύματα, με τα μάτια που κοιτούν πάντα λίγο πιο πίσω απ’ το τώρα.
Όταν αγαπάς, δεν κλείνεις την πόρτα όταν μπαίνει η θλίψη.
Την ανοίγεις και κάθεσαι δίπλα της.
Κι αν δεν έχεις τις λέξεις, δίνεις παρουσία. Δίνεις σταθερότητα. Δίνεις χέρι.
Γιατί η αγάπη, στην πιο καθαρή της μορφή, δεν γιατρεύει απαραίτητα.
Αλλά μένει.
Κι αυτό από μόνο του, πολλές φορές, είναι το πιο θεραπευτικό που μπορείς να δώσεις.
