Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Ξέρεις ποιο είναι το πιο ύπουλο πράγμα στις σχέσεις;
Η βεβαιότητα.
Η στιγμή που ο άλλος αρχίζει να πιστεύει πως θα είσαι εκεί ό,τι κι αν γίνει.
Η στιγμή που η παρουσία σου δεν είναι πλέον κάτι που εκτιμάται, αλλά κάτι που απλώς υπάρχει.
Και ξαφνικά, αυτό που κάποτε θεωρούσαν «δώρο», γίνεται δεδομένο.
Δεν χρειάζεται να κάνουν πια προσπάθεια, γιατί εσύ δεν θα φύγεις.
Δεν χρειάζεται να σε διεκδικήσουν, γιατί εσύ είσαι πάντα εκεί.
Δεν χρειάζεται να σου αποδείξουν τίποτα, γιατί ξέρουν ότι τους ανήκεις.
Και κάπως έτσι, η αξία σου αρχίζει να ξεθωριάζει στα μάτια τους.
Όχι επειδή άλλαξες εσύ.
Αλλά επειδή ξέχασαν τι σημαίνει να σε χάσουν.
Έπαψαν να βλέπουν όλα εκείνα που έκανες, έπαψαν να εκτιμούν το «καλημέρα» σου, την ανησυχία σου, τη φροντίδα σου.
Γιατί;
Γιατί ήξεραν πως πάντα θα είσαι εκεί.
Και ξέρεις ποιο είναι το τραγικό;
Οι άνθρωποι εκτιμούν μόνο όταν χάνουν.
Όταν ξαφνικά ξυπνάνε σε ένα άδειο σπίτι.
Όταν το κινητό τους δεν έχει πια το μήνυμα που κάποτε θεωρούσαν δεδομένο.
Όταν γυρνάνε να ψάξουν την αγκαλιά που τους κρατούσε όρθιους και βρίσκουν μόνο σιωπή.
Και τότε θυμούνται.
Τότε ξαναβλέπουν όλα εκείνα που δεν εκτίμησαν όταν έπρεπε.
Αλλά είναι αργά.
Γιατί κανείς δεν μένει για πάντα όταν νιώθει αόρατος.
Κανείς δεν κάθεται σε μια θέση που δεν τον σέβονται.
Κανείς δεν αντέχει να δίνει σε κάποιον που δεν βλέπει την αξία του.
Και ξέρεις κάτι;
Δεν είναι δική σου δουλειά να τους θυμίσεις ποιος είσαι.
Δεν είναι δική σου δουλειά να ζητιανεύεις προσοχή.
Αν πρέπει να φύγεις για να καταλάβουν την αξία σου, τότε ήδη άργησες.
Γιατί η αξία σου δεν είναι στο αν σε θυμηθούν όταν φύγεις.
Είναι στο αν σε εκτίμησαν όταν ήσουν εκεί.
