Γράφουν οι Γιώργος Καραγεώργος και Ματίνα Νικάκη – MaGio
Εκείνος:
Ναι είχαμε μια Φολέγανδρο δικιά μας λέει εγώ κι εσύ!
Να είχαμε λέει μια έρημη δικιά μας παραλία, που να έχει θάλασσα, βότσαλα και τα δυο μας τα κορμιά και τίποτε άλλο.
Να είχαμε ένα δικό μας καλοκαίρι λέει εγώ κι εσύ κι ας έλειπαν όλοι οι άλλοι.
Να ήσουνα λέει ο επόμενος μου Αύγουστος εσύ, αλλά εσύ να είσαι κι ο τελευταίος μου.
Να σε κοιτάζω όπως σου καίει ο ήλιος το κορμί κι εγώ να καίγομαι από αυτό που αντικρίζω.
Να σε φιλάω και να είναι η γεύση σου αλμυρή, όμως εγώ γλυκό του κουταλιού να απολαμβάνω.
Να είσαι δικιά μου, να επιτρέπω μόνο στην θάλασσα να σε έχει αγκαλιά, μα κατά – βάθος κι αυτή να την ζηλεύω, κατά- δικιά μου
Να είχαμε λέει γαμώτο μια Φολέγανδρο εγώ κι εσύ και να είσαι εσύ ο Αύγουστος μου ο παντοτινός κι ο τελευταίος μου. , Όμως εγώ να αγαπάω και τον Μάρτη και τον Μάιο πολύ, γιατί έχουν κάτι από αυτό που αρχίζει το όνομα σου…
Μάτια μου!
Εκείνη:
Η λαχτάρα σου η πιο μεγάλη να ‘μαι γω. Έτσι μόνο ορίζεται ο έρωτας. Ο απόλυτος, ο κτητικός, ο υποτακτικός, αυτός που εγώ ορίζω σαν έρωτα. Αυτός που εσύ έψαχνες.
Η μεγαλύτερη απ’ όλες σου τις επιθυμίες, εγώ, κι εσύ το πάθος μου.
Αυτή που θα κυριαρχεί το μυαλό σου, κι εσύ όλο μου το είναι.
Θα ορίζει τις πράξεις σου, κι εσύ τις δικές μου περισσότερο.
Θα συνεπαίρνει τις αισθήσεις σου, όταν οι δικές μου έχουν ήδη υποταχθεί στις επιθυμίες σου.
Οπουδήποτε, σε οποιαδήποτε πόλη. Παντού θ’ αφήνουμε ίχνη του δικού μας έρωτα. Όλοι κομπάρσοι κι εμείς πρωταγωνιστές. Εμείς σε κάθε γωνιά θ’ αφήνουμε τους άλλους να μας κοιτάνε απορώντας,” πόσο έρωτα κουβαλάνε αυτοί, θεέ μου;”!
“Πού πήγαμε και δεν αγαπηθήκαμε εμείς;” πες μου. Πού άντεξες να μη με αγγίξεις; Πού μ’ ένοιαξε ποιοι υπάρχουν γύρω μας και δε φιληθήκαμε;
Ποια θάλασσα, ποια πόλη, ποιο σοκάκι, ποιο δωμάτιο, ποια εποχή μπορεί να μας χωρέσει εμάς; Ποια συνθήκη ψυχή μου μπορεί σταματήσει τον έρωτα; Στον ερωτά μας!
Όσο με λαχταράς σε λαχταρώ, και δε χορταίνει η επιθυμία αυτή.
Γιατί εγώ λατρεύω τη γυμνή σου ψυχή κι αυτή είναι μία λατρεία εθιστική!
