Γράφει η Εύα Καρρά
Ξέρεις τι κατάλαβα μετά από σένα; Πως μερικοί άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας μόνο και μόνο για να μας ξεγυμνώσουν. Να μας δείξουν πόσο χαμηλά μπορούμε να πέσουμε, πόσο σκοτάδι κουβαλάμε μέσα μας όταν παλεύουμε να κρατήσουμε κάτι που δεν μας ανήκει πια. Κι εσύ, μωρό μου, ήσουν ο δικός μου καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που με τρόμαξε, γιατί είδα μια εκδοχή του εαυτού μου που δεν αναγνώριζα.
Δεν θα σου πω ψέματα. Σε έκανα Θεό μου και εμένα σκόνη. Έτρεχα πίσω από κάθε σου λέξη, κάθε σου υπόσχεση, ακόμα κι όταν ήξερα ότι είναι κενή. Έγινα μικρός, παρακαλετός, έγινα κάτι που ποτέ δεν ήμουν. Κι αν θες να ξέρεις, αυτό ήταν το πιο μεγάλο μου λάθος: ότι ξέχασα ποιος είμαι για να μη χάσω εσένα.
Μα όταν έφυγες, συνέβη κάτι αλλιώτικο. Δεν με κατέστρεψες. Με λύτρωσες. Γιατί μαζί σου πήρες και τον χειρότερο εαυτό μου. Αυτόν που ανεχόταν, που υποχωρούσε, που έβρισκε δικαιολογίες για όλα. Αυτόν που έβαζε εσένα πάνω απ’ όλα, ενώ έπρεπε πρώτα να βάζει τον ίδιο του τον εαυτό.
Και τώρα; Τώρα δεν σε χρειάζομαι πια. Δεν σε νοσταλγώ, δεν σε ψάχνω. Σε ευχαριστώ όμως. Σε ευχαριστώ που έφυγες, γιατί μόνο έτσι έμαθα πόσο αξίζει να αγαπώ ξανά εμένα. Γιατί οι άνθρωποι που φεύγουν, δεν παίρνουν κάτι από μας που αξίζει· παίρνουν τα σκουπίδια που αφήσαμε να μας βαραίνουν.
Οπότε, ναι. Σ’ ευχαριστώ που έφυγες. Σ’ ευχαριστώ που πήρες τον χειρότερο εαυτό μου μαζί σου. Γιατί τώρα, μένει εδώ ο καλύτερος. Και αυτόν δεν θα τον ξοδέψω ξανά σε κανέναν που δεν το αξίζει.
