Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Ξέρεις ποιο είναι το πιο φτηνό πράγμα σε μια σχέση; Οι αγκαλιές που δίνονται από συνήθεια. Αυτές που δεν έχουν ούτε φλόγα, ούτε ανάγκη, ούτε λαχτάρα. Οι αγκαλιές που γίνονται για να σωπάσει η ενοχή, να γεμίσει το κενό, να ξεγελαστεί το βλέμμα του άλλου. Μα δεν ξεγελιέται. Γιατί η αγκαλιά που «περίσσεψε» μυρίζει πάντα αλήθεια: ότι δεν σε θες πια.
Δεν μου κάνουν οι αγκαλιές που δίνονται για να καλύψουν τη σιωπή. Δεν μου κάνουν τα φιλιά που μοιράζονται από ρουτίνα, ούτε τα «σ’ αγαπώ» που ειπώθηκαν επειδή έπρεπε. Αν είναι να με αγγίζεις, θέλω να το θες. Αν είναι να με κρατάς, θέλω να μην ξέρεις πώς να με αφήσεις.
Πέρασα καιρό να πείθω τον εαυτό μου ότι το λίγο είναι αρκετό. Ότι ένα χάδι, έστω και μισό, αρκεί για να πιαστώ. Μα στο τέλος κατάλαβα ότι το «λίγο» είναι πάντα μια ύπουλη φυλακή. Δεν με γέμισε ποτέ το «λίγο». Δεν χορταίνει κανένας με τα ψίχουλα.
Γι’ αυτό έμαθα να λέω όχι. Όχι στις αγκαλιές που δεν καίνε, όχι στα βλέμματα που δεν τρέμουν, όχι στα κορμιά που ξαπλώνουν δίπλα σου χωρίς να σε θέλουν στ’ αλήθεια. Γιατί ο έρωτας δεν είναι καθήκον. Είναι επιλογή. Είναι φωτιά που δεν χωράει σε μισά μέτρα.
Αν θες να μείνεις, μείνε με όλο σου το είναι. Αν δεν μπορείς, φύγε. Γιατί εγώ δεν θα αρκεστώ ποτέ στα περισσεύματα. Δεν μου κάνουν οι αγκαλιές που περίσσεψαν· μου αξίζουν εκείνες που καίνε την ψυχή και δεν αφήνουν τίποτα όρθιο.
