Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Υπάρχουν άνθρωποι τρελοί. Άνθρωποι που γουστάρουν να γλεντήσουν τη ζωή. Αυτοί που φορούν τη στεναχώρια τους καπέλο και χαμογελούν σα να μη συμβαίνει απολύτως τίποτα.
Άνθρωποι γεμάτοι πάθος, ύφος τρομερό και αύρα θετική που ξεχειλίζει από όλα τα μέρη του κορμιού τους.
Αυτοί που τρελαίνονται να μιλήσουν, να σωθούν από τις λέξεις, να πιαστούν από το καλό που θα τους δώσει η ζωή και να πάνε παρακάτω. Αυτοί που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή και ταυτόχρονα ονειρεύονται το μέλλον σα να έχουν χίλιες ζωές να ζήσουν.
Αυτοί που παλεύουν διαρκώς για μια στιγμή ακόμα χωρίς να χασμουριούνται ποτέ, χωρίς να βαριούνται στιγμή. Αυτοί που τα λόγια τους δε κουράζουν καθόλου, και τα κοινότυπα γι αυτούς, δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο τους.
Εκείνοι που το μέσα τους καίγεται, βράζει, φωνάζει από παντού για μια ακόμη μέρα γεμάτη φως . Εκείνοι που τολμούν, που αφουγκράζονται πριν μιλήσουν, που σε κοιτούν στα μάτια όταν μιλάς κατανοώντας ακόμα και το κόμμα που θα πεις!
Αυτοί που είναι ωραίοι, πρώτα μέσα και μετά έξω, αδιαφορώντας για το τι θα πει ο κόσμος και είναι επικεντρωμένοι πάντα σε αυτό που θέλουν να καταφέρουν. Εκείνοι που έχουν πάντα τη τσέπη τους γεμάτη , όχι από χρήματα πολλά αλλά από αισθήματα και αγάπη σα να είναι οι πιο πλούσιοι πάνω στη γη ετούτη.
Αυτοί που κοιτάζουν τον εαυτό τους στο καθρέφτη και βλέπουν το καθάριο της ψυχής τους και όχι την ομορφιά του κορμιού τους, όποια και αν είναι αυτή.
Είναι αυτοί οι άνθρωποι οι απλοί, οι λιτοί και απέριττοι που αφήνουν πίσω τους μόνο καλό, που θυσιάζουν την εικόνα τους για το είναι τους και όχι για το φαίνεσθαι κάποιων άλλων.
Είναι αυτοί οι ακατανόητοι τύποι που λατρεύω, που εκλιπαρώ να έρθουν να φωτίσουν τη ψυχή μου με τα πιο ξένοιαστα όνειρα της υπόλοιπης ζωής μου, παρακαλώντας να μάθω μαζί τους την άλλη πλευρά της ζωής, αυτής της ανέμελης και ονειροπόλας , της γεμάτης λάθη και ταυτόχρονα σωστά προκαλώντας τη μοίρα για μια γύρα ακόμη!
