Δεν είναι παραμύθι. Δεν είναι αστικός μύθος. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ερωτεύονται – όχι απλά αγαπούν, ούτε απλά περνούν τον χρόνο τους δίπλα σε κάποιον. Μιλάω για εκείνους που ζουν τον έρωτα σαν φωτιά που δεν σβήνει, που σε καίει χωρίς να σε καταστρέφει.
Ίσως να το αμφισβήτησες κι εσύ. Σε έναν κόσμο γεμάτο επιφανειακά αγγίγματα και βιαστικούς αποχαιρετισμούς, είναι εύκολο να πιστέψεις πως ο έρωτας έχει πεθάνει. Όμως, δες με. Στάσου απέναντί μου και κοίτα βαθιά στα μάτια μου. Μπορείς να το αρνηθείς; Όταν γελάς, όταν με αγγίζεις, όταν απλά αναπνέεις δίπλα μου, δεν νιώθεις την καρδιά σου να χτυπά πιο δυνατά; Γιατί η δική μου κάνει άλματα.
Δεν ξέρω πώς ξεκινάει αυτός ο έρωτας. Είναι μια στιγμή που μοιάζει ασήμαντη αλλά κρύβει το πάντα. Ένα βλέμμα, μια σιωπή που λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις. Κι από εκεί, γίνεται χείμαρρος. Σου παίρνει τον έλεγχο, σε κάνει να θέλεις να δώσεις χωρίς να περιμένεις τίποτα πίσω. Όχι γιατί είσαι αφελής, αλλά γιατί αυτός είναι ο έρωτας. Αληθινός, καθαρός, απόλυτος.
Δεν είμαι τέλεια. Θα με δεις να κάνω λάθη, να σκοντάφτω πάνω στις ανασφάλειές μου. Αλλά ο έρωτας που νιώθω για σένα είναι αυτός που με σπρώχνει να γίνω καλύτερη, να ρισκάρω να σου δώσω όσα έχω, ακόμη κι αν τρομάζω.
Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ερωτεύονται. Εγώ το ξέρω, γιατί είμαι μία από αυτούς. Και κάθε φορά που σε βλέπω, κάθε φορά που η σκέψη σου περνάει από το μυαλό μου, ξέρω πως ο έρωτας δεν είναι απλά ζωντανός – είναι εδώ, ανάμεσα σε εμάς.
Κι αν ακόμα αναρωτιέσαι αν είσαι αρκετός για να σε ερωτευτεί κάποιος έτσι, να σου πω κάτι; Για μένα, είσαι ήδη περισσότερα από όσα θα μπορούσα να ζητήσω.
