Θα σου θυμώνω, γιατί δεν γίνεται να αναπνέεις χωρίς να με σκέφτεσαι. Δεν γίνεται να γελάς χωρίς τη δική μου ανάσα να μπλέκεται στον ήχο σου. Δεν γίνεται να ζεις, ενώ εγώ μαθαίνω να πεθαίνω λίγο-λίγο, κάθε φορά που δεν είσαι εδώ.
Θα σου θυμώνω, γιατί για μένα, δεν υπάρχει κόσμος χωρίς εσένα. Δεν υπάρχει πρωί που να μη ζητάει την αγκαλιά σου για να ξεκινήσει, ούτε νύχτα που να μην πονά από την απουσία σου. Κι εσύ; Εσύ καταφέρνεις να προχωράς. Να γεμίζεις τις ώρες σου, να ζεις τη ζωή σου, λες και η αγάπη μας ήταν απλά μια στάση, όχι ο προορισμός.
Μου είπαν να σε αφήσω. Να σε ξεχάσω. Αλλά πώς να το κάνω, όταν κάθε τι γύρω μου σου ανήκει; Οι μυρωδιές, οι δρόμοι, οι σιωπές – όλα φωνάζουν το όνομά σου. Και το χειρότερο; Εσύ δεν το ακούς. Ίσως το ξέχασες, ίσως επέλεξες να το αγνοήσεις. Αλλά εγώ το κουβαλάω ακόμα.
Θα σου θυμώνω, γιατί μου απέδειξες πως η καρδιά σου ξέρει να κλείνει πόρτες. Η δική μου, όμως, μένει πάντα ανοιχτή. Ανοιχτή για εσένα, ακόμα κι όταν το μόνο που περνάει από μέσα της είναι ο πόνος.
Κι όμως, δεν μπορώ να σε μισήσω. Ακόμα κι όταν σου θυμώνω, η αγάπη μου βρίσκει τρόπο να σε δικαιολογεί. Γιατί, βλέπεις, ακόμα και χωρίς εμένα, εσύ είσαι η ζωή μου.
Θα σου θυμώνω που μπορείς να ζεις χωρίς εμένα. Αλλά θα συνεχίζω να σε αγαπώ, γιατί δεν έμαθα ποτέ να κάνω κάτι διαφορετικό. Και αυτή είναι η δική μου αλήθεια.
