Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
Να σε παίρνει αγκαλιά τόσο σφιχτά που να νιώθεις απλά ασφάλεια!
Να σε παίρνει αγκαλιά τρέμοντας τα χέρια του και το κορμί του κάνοντας σπασμούς, να σε σφίγγει τόσο, ενώ μέσα σου εσύ αναρωτιέσαι αν είναι αλήθεια αυτό που ζεις, να σου ψιθυρίζει με τη δική του ανασφάλεια: «Αν σε σφίγγω πολύ να μου το πεις!»
Να βρίσκεστε μαζί και το χάδι του ενός να γίνεται ολοένα και περισσότερο τρυφερό από του άλλου… Μέσα σε μια αλληλουχία τρυφερών αγγιγμάτων οι ανάσες να εισπνέονται από τον έναν και να εκπνέονται από τον άλλον. Το χνώτο της ανάσας του να μη σε πνίγει αλλά να νιώθεις πως σου δίνει ζωή και η μυρωδιά του να είναι τόσο όση να σε αφήνει να αναπνέεις ελεύθερα.
Να νιώθεις απελευθέρωση από όλες τις προηγούμενες πληγές σα να μην υπήρξαν ποτέ ή σαν κάτι τις έσβησε ή έστω τις απώθησε έξω από σένα. Μακρυά από το νου σου και την καρδιά σου σαν να ήταν σε ζωή κάποιου άλλου και όχι στη δική σου.
Ο ύπνος να σε παίρνει και να μη σ’αφήνει από την αγκαλιά του όσο εσύ κοιμάσαι και αν την ανάσα του εσύ αισθανθείς βαριά τότε ξέρεις πως ήρθε η δική σου η σειρά όχι να ανταποδώσεις αλλά να δώσεις όσο νιώθεις, όσο μέσα σου δεν ήξερες πως έχεις .
Στον χρόνο του και στο πρόγραμμα του μέσα πάντα να σ’ έχει και η περπατησιά του στο πλάι σου, μόνο να καμαρώνει χωρίς να επιδεικνύει.
Τα αισθήματα του να μην τα ξομολογείται όλα από φόβο μην τον περάσεις για χαζό και εφηβικό τον έρωτα του τον χαρακτηρίσεις.
«Εσύ θα ζητάς και εγώ θα κάνω» να σου λέει, όχι γιατί την πάτησε μαζί σου και είναι του χεριού σου, αλλά γιατί μέσα του πάντα το’ χε και συ έτυχε να του βγάλεις όλη την περίσσια του ευγένεια, όλο του το δόσιμο που όσο και να δώσε σε προηγούμενες αγάπες άλλο τόσο και ακόμα περισσότερο έχει για να δώσει σε σένα.
Γιατί τα μάτια σου αυτόν κοιτούν και αυτόν ξεχωρίζουν για λόγους πολλούς που λέξεις δε βρίσκει το μυαλό για να τους αποτυπώσει.
Κάπως έτσι δεν τον φαντάζεστε τον έρωτα; Ή δεν πιστεύετε πως υπάρχει;
Εγώ ούτε το φανταζόμουν ούτε και το πίστευα!
