Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Κι ήρθε η μέρα που δεν υπάρχεις πουθενά.
Ούτε καν στα μεθύσια μου, που ήσουν πάντα εδώ.
Που ήταν πάντα δικά σου.
Σε ευχαριστώ λοιπόν που στα μεθύσια μου πια δεν έρχεσαι.
Δεν σε συναντώ, δεν είσαι εδώ.
Είναι δικά μου πια ακόμα κι αυτά.
Ολοδικά μου.
Κι έτσι κάθομαι καταχαμα και μπορώ να σε σκοτώνω με τις λέξεις μου και να σε ανασταίνω με τα δάκρυα μου.
Μπορώ να σου φωνάζω «γύρνα» και να σου θυμώνω που δεν με ακούς.
Μπορώ να σε κατηγορώ που κανείς δεν είναι σαν εσένα.
Κανείς δεν με κάνει να είμαι όπως όταν είμαι μέσα στα χέρια σου.
Τώρα πια και τα μεθύσια μου αγάπη μου, είναι δικά μου.
Κι ας έχουν ακόμα τη γεύση από τα φιλιά σου, τη σιωπή από τα ανείπωτα και τη μοναξιά από την απουσία σου.
Στην υγεία σου αγάπη μου..
