Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Άκου φίλε… Το ότι κάνει τη ζωή να φαίνεται εύκολη, δεν σημαίνει ότι δεν είναι γεμάτη μαχαιριές πίσω απ’ τις λέξεις και φωτιές πίσω από κάθε της βήμα. Το ότι χαμογελάει ενώ μέσα της παλεύει με δαίμονες, δεν είναι γιατί δεν πονάει, είναι γιατί έμαθε να σηκώνει βάρη που δεν φαίνονται. Το ότι χτίζει κόσμους για να χωράνε οι επιλογές της, είναι γιατί δεν βρήκε ποτέ έναν που να ξέρει να χτίζει ζωές χωρίς να γκρινιάζει. Δεν ήταν ποτέ του “βολεύομαι”. Ήταν πάντα του “φτιάχνω απ’ την αρχή”, κι ας γκρεμίστηκαν όλα χίλιες φορές. Κι ας περπάτησε πολλές φορές πάνω στα γκρεμισμένα.
Το ότι ζωγραφίζει ήλιους στις συννεφιές, δεν σημαίνει ότι δεν βλέπει το σκοτάδι. Σημαίνει ότι επιλέγει να μην το αφήσει να την καταπιεί. Το ότι δεν την είδαν να γονατίζει, δεν σημαίνει πως δεν το έκανε. Απλώς το έκανε αθόρυβα, στα μεσάνυχτα, όταν όλοι κοιμόντουσαν και μόνο η συνείδησή της έμενε ξύπνια να καταθέτει τα «αντέχω». Και ναι, βάζει κραγιόν στις πληγές της και βγαίνει έξω σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Όχι γιατί το ξεπέρασε, αλλά γιατί κανείς δεν αξίζει να τη δει σπασμένη.
Το ότι λέει καλημέρα, κοιτά στα μάτια και κάνει την ανήξερη, δεν είναι επειδή είναι. Είναι επειδή δίνει τον χρόνο να το μαζέψουν. Όσο προλαβαίνουν. Μην την περνάνε για αφελή. Απλώς δεν έχει καμία διάθεση να χαραμίσει την ενέργειά της σε παιχνίδια μικρών αντρών.
Δεν ζήτησε ποτέ να την καταλάβουν. Ζήτησε μόνο να μην την υποτιμούν. Δεν ήρθε εδώ να αποδείξει τι έχει περάσει. Ήρθε να ζήσει τη ζωή της όπως την αξίζει. Με φωτιές, πάθη, λάθη και δεύτερες ευκαιρίες που δίνει πρώτα στον εαυτό της. Αν δεν μπορούν να το αντέξουν, ας κάνουν στην άκρη. Δεν έχει άλλη υπομονή για τοξικές συμπεριφορές που έρχονται ντυμένες με φτηνά κοστούμια κατανόησης.
Μπορεί να μοιάζει εύκολο όλο αυτό που κάνει, αλλά δεν είναι. Είναι επιλογή. Είναι στάση ζωής. Είναι το τίμημα του να μην επιτρέπει σε κανέναν να τη ρίξει. Κι όποιος αντέχει να τη δει έτσι, μπορεί και να αξίζει να μείνει. Όποιος όχι, ας χαθεί στο επόμενο σύννεφο.
