Γράφει η Κατερίνα Χριστοδούλου
Υπάρχουν φορές που το «σ’ αγαπώ» δεν φτάνει.
Όχι επειδή η αγάπη είναι μικρή. Αλλά επειδή η αγάπη, όσο δυνατή κι αν είναι, δεν μπορεί πάντα να διορθώσει όσα η σιωπή, η απόσταση, ο φόβος και οι λάθος επιλογές έχουν πληγώσει.
Μπορεί κάποιος να σε αγαπά και παρ’ όλα αυτά να μη σε κάνει να νιώθεις ασφαλής. Να σε σκέφτεται κάθε βράδυ και την ίδια στιγμή να σε αφήνει να αμφιβάλλεις κάθε μέρα. Να σου λέει «δεν θέλω να σε χάσω», αλλά να μη κάνει τίποτα για να σε κρατήσει. Να νιώθει βαθιά, αλλά να μην ξέρει πώς να αγαπήσει σωστά.
Και τότε καταλαβαίνεις κάτι δύσκολο: το «σ’ αγαπώ» δεν είναι πάντα απόδειξη. Είναι μόνο λόγια, αν δεν συνοδεύεται από πράξεις.
Γιατί η αγάπη χρειάζεται παρουσία. Χρειάζεται συνέπεια. Χρειάζεται σεβασμό, επικοινωνία, προσπάθεια. Χρειάζεται να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου χωρίς να φοβάσαι ότι θα τιμωρηθείς γι’ αυτό. Χρειάζεται να ξέρεις πως όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, ο άλλος δεν θα εξαφανιστεί.
Δεν αρκεί να σου λέει κάποιος πως σε αγαπά, αν σε κάνει συνεχώς να αναρωτιέσαι αν αξίζεις να αγαπηθείς.
Δεν αρκεί ένα «συγγνώμη», όταν κάθε φορά επιστρέφεις στην ίδια πληγή.
Δεν αρκεί ένα φιλί μετά από έναν καβγά, όταν ποτέ δεν αλλάζει αυτό που προκάλεσε τον καβγά.
Δεν αρκεί η νοσταλγία. Δεν αρκεί η χημεία. Δεν αρκούν οι όμορφες στιγμές του παρελθόντος.
Γιατί μια σχέση δεν κρίνεται μόνο από το πόσο έντονα νιώθουμε όταν είμαστε μαζί. Κρίνεται και από το πώς νιώθουμε όταν είμαστε μόνοι μας.
Αν η αγάπη σου γεννά περισσότερο άγχος παρά γαλήνη, περισσότερη αμφιβολία παρά σιγουριά, περισσότερα «γιατί;» παρά απαντήσεις, τότε ίσως υπάρχει αγάπη αλλά δεν υπάρχει ό,τι χρειάζεται για να ανθίσει.
Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο να αποδεχτεί κανείς.
Ότι δύο άνθρωποι μπορεί πραγματικά να αγαπιούνται και παρ’ όλα αυτά να μην μπορούν να είναι μαζί.
Ότι μερικές φορές δεν λείπει η αγάπη. Λείπει η ωριμότητα. Η διαθεσιμότητα. Η εμπιστοσύνη. Η διάθεση να αλλάξουμε. Η ικανότητα να ακούμε. Η δύναμη να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας.
Και κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να μετράς τα λόγια και να αρχίσεις να κοιτάς τη συμπεριφορά.
Όχι τι σου είπε.
Τι έκανε!
Όχι πόσο δυνατά σου είπε «σ’ αγαπώ».
Αλλά πόσο ασφαλή σε έκανε να νιώσεις.
Όχι πόσες φορές φοβήθηκε να σε χάσει.
Αλλά πόσες φορές προσπάθησε να μη σε πληγώσει.
Γιατί το πραγματικό «σ’ αγαπώ» δε βρίσκεται μόνο στη φωνή.
Βρίσκεται στην πράξη.
Στην υπομονή.
Στην επιλογή.
Στο «είμαι εδώ».
Στο «σε ακούω».
Στο «έκανα λάθος και θα προσπαθήσω να το αλλάξω».
Στο «δεν θέλω απλώς να σε έχω στη ζωή μου· θέλω να σου κάνω καλό όσο είμαι σε αυτήν».
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ώριμο είδος αγάπης: να καταλάβεις πως δεν χρειάζεσαι κάποιον που απλώς σε αγαπά.
Χρειάζεσαι κάποιον που ξέρει και να σε αγαπά.
Γιατί υπάρχουν «σ’ αγαπώ» που ακούγονται υπέροχα και υπάρχουν «σ’ αγαπώ» που σε κάνουν να νιώθεις σπίτι.
Και ανάμεσα στα δύο υπάρχει όλη η διαφορά του κόσμου.
