Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Όλοι μιλάνε για το πρώτο βήμα. Για εκείνη τη στιγμή που μαζεύεις όλο σου το θάρρος, σφίγγεις την καρδιά σου και προχωράς μπροστά. Σου λένε ότι αυτό είναι το πιο δύσκολο. Αλλά δεν είναι αλήθεια. Το πιο δύσκολο βήμα είναι το επόμενο, αυτό που κάνεις αφού έχεις πέσει.
Όταν βρίσκεσαι κάτω, σπασμένος σε κομμάτια, εκεί που κάθε ίνα του εαυτού σου σου ψιθυρίζει: «Μείνε κάτω. Εδώ είναι ασφαλές. Εδώ δεν πονάς ξανά.» Κι όμως, είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή που πρέπει να σηκωθείς. Όχι επειδή το απαιτεί κάποιος άλλος, αλλά επειδή εσύ ξέρεις πως αξίζει. Γιατί ξέρεις πως αν βολευτείς για καιρό εκεί στο “κάτω” δεν θα ξανασηκωθείς..
Το βήμα αυτό δεν έχει τη λάμψη του πρώτου. Δεν έχει τη στήριξη, τα χειροκροτήματα ή την επιβράβευση που περιμένεις. Είναι μοναχικό, είναι βαρύ, αλλά είναι το βήμα που καθορίζει τα πάντα. Είναι η στιγμή που κοιτάς τις πληγές σου και αποφασίζεις ότι αυτές δεν θα είναι το τέλος σου. Είναι η στιγμή που έχεις να επιλέξεις, με ποιο κομμάτι του εαυτού σου θα πορευτείς.
Και δεν έχει σημασία αν τρέμεις, αν φοβάσαι, αν αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Το σημαντικό είναι να κάνεις το βήμα. Έστω κι αν είναι μικρό, έστω κι αν δεν φαίνεται καν σαν κίνηση μπροστά. Γιατί το βήμα αυτό είναι η απόδειξη ότι έχεις μέσα σου τη δύναμη να συνεχίσεις. Γιατί αυτό το βήμα είναι η απόδειξη ότι αυτό που θες, θα βρίσκεις πάντα τρόπο να το κάνεις. Γιατί έτσι είσαι εσύ..
Δεν είμαστε οι άνθρωποι που δεν πέφτουν. Είμαστε οι άνθρωποι που σηκώνονται, ξανά και ξανά. Το έδαφος μπορεί να σε κρατήσει για λίγο, αλλά η ζωή σου είναι εκεί έξω, να την κερδίσεις. Κι αυτή τη φορά, το επόμενο βήμα θα είναι πιο δυνατό, πιο αληθινό, πιο δικό σου.
Κι εκεί, στην ώρα της ανάποδης στροφής, όποιος έμεινε, ήταν κι όποιος το ήθελε πραγματικά!
