Γράφει η Γεώρα
Νομίζω πως το πρόβλημα βρίσκεται στο μετά. Εκείνο το μετά, χωρίς εσένα. Εκείνο που με τρομάζει. Περισσότερο η ιδέα, πως μέρος της ζωής μου δεν θα είσαι. Αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου.
Οι στιγμές που θα έρχονται με μανία και θα υπενοικιάζουν χώρο στο μυαλό μου. Τα “όχι” του μυαλού και η αντίσταση στα “ναι” της καρδιάς. Αυτή η άνιση αρχική μάχη. Οι μέρες δίχως εκείνο το τρυφερό χαμόγελό σου. Τη χροιά της φωνής σου. Τα πειράγματα. Την αγκαλιά εκείνη που μου έκανες. Τα παθιασμένα φιλιά. Τα μούτρα και τις αντιφάσεις. Τις συζητήσεις μας! Που δεν φοβόσουν όταν σου έλεγα πως θέλω να μιλήσουμε. Που με κοιτούσες στα μάτια! Την οικειότητα, που μας έδενε!
Το πρόβλημα βρίσκεται στο μετά χωρίς εσένα. Και εκείνο το κομμάτι του εαυτού μου, που πρέπει να διαγράψω. Το πρόβλημα είναι ο εαυτός μου, χωρίς εσένα, μέχρι να συνηθίσει!
Η αρχή είναι πάντα δύσκολη. Ξέρεις όταν κουμπώνουν οι άνθρωποι και λόγω συνθηκών πρέπει να ξεκουμπώσουν, πονάει! Γιατί κουμπώσαμε! Και το πρόβλημα είναι πως δύσκολα βρίσκεις κούμπωμα σχεδόν άψογο!
Εκείνο το μετά που συνοδεύεται χωρίς εσένα, αυτό με πονάει τα πρωινά και τα βράδια, που όλα ασφυκτικά ακόμα σε θυμίζουν!
