Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Το μαύρο πρόβατο δεν είναι αυτό που ξέμεινε απ’ το κοπάδι. Είναι αυτό που επέλεξε να μη μπει ποτέ μέσα του. Φορά τη γενναιότητά του σιωπηλά για να μην τρομάζει τους άλλους, όχι γιατί φοβάται. Γιατί από κάτω δεν έχει δειλία, δεν έχει φόβο. Έχει δύναμη. Έχει βλέμμα. Έχει μνήμη.
Το μαύρο πρόβατο είναι ένα περήφανο πλάσμα, που έμαθε να περπατά αθόρυβα. Δεν θορυβεί άσκοπα. Δεν σπαταλά ενέργεια για εντυπώσεις. Παρατηρεί. Ζυγίζει. Και όταν χρειαστεί, στέκεται όρθιο μόνο του, χωρίς χειροκρότημα, χωρίς πλάτες, χωρίς αγέλη.
Κάνει τα λάθη του, διαλέγει δρόμους που δεν τους έχουν περπατήσει πολύ, πολλοί αλλά δεν το νοιάζει. Το έχει επιλέξει.
Μην το υποτιμάς. Το λάθος αυτό το έκαναν πολλοί. Το πέρασαν για αδύναμο επειδή δεν φώναζε. Για χαμένο επειδή δεν ακολούθησε. Για παράξενο επειδή δεν χωρούσε στα ίδια καλούπια. Δεν κατάλαβαν ποτέ ότι δεν γεννήθηκε για να χωρέσει. Γεννήθηκε για να αντέχει.
Το μαύρο πρόβατο δεν ζητά αποδοχή. Ζητά αλήθεια. Και την πληρώνει ακριβά. Μα την κρατά. Γιατί ξέρει κάτι που οι πολλοί αγνοούν. Πως όποιος έχει μάθει να στέκεται μόνος, δεν γονατίζει εύκολα. Και όποιος κρύβει γενναιότητα μέσα του, δεν χρειάζεται κοπάδι για να επιβιώσει.
Γι’ αυτό, πριν το κοιτάξεις αφ’ υψηλού, θυμήσου πως δεν είναι μόνο του. Είναι απλώς ελεύθερο. Και αυτό είναι πάντα επικίνδυνο για όσους έμαθαν να ζουν σκυφτοί.
