Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Μου είπαν πως δεν είναι εύκολο το μαζί.
Πως θέλει κότσια, γερό στομάχι και αντοχή.
Είπαν πως δεν είναι παραμύθι αλλά ούτε υπόσχεση.
Είπαν πως κουβαλά πόνο, δάκρυα, άσχημες στιγμές και σκαμπανεβάσματα.
Ένα όμως δε κατάλαβαν:
πως για να χτιστεί η αγάπη, θέλει κόπο.
Πως αν είναι αληθινή, όλα τα νικά και τα καταπολεμά.
Το μαζί δεν έρχεται εύκολα.
Είναι επιλογή που γίνεται καθημερινά, κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια.
Είναι να μένεις όταν ο άλλος «φοβάται».
Να σκύβεις όταν ο εγωισμός μέσα σου «ουρλιάζει».
Να κρατάς το χέρι σφιχτά όταν όλος ο κόσμος «καταρρέει».
Να λες «πάμε» χωρίς να γνωρίζεις το «πού».
Το μαζί, λοιπόν, δε το λένε τα λόγια, αλλά οι πράξεις.
Η σιωπή. Το βλέμμα. Το άγγιγμα.
Και η ανάσα κάθε φορά που προχωράς παρακάτω.
Δεν είναι χρόνος το μαζί.
Δε μετριέται.
Αφουγκράζεται και μένει, ενώ έχει την επιλογή να φύγει.
Είναι όλα όσα ήθελες να έχει — και άλλα τόσα που θα αποκτήσεις στην πορεία.
Είναι έρωτας το μαζί.
Παιχνίδι συναισθημάτων.
Είναι αγάπη, πίστη και ελπίδα σε έναν κόσμο που φοβάται να δεθεί.
