Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου
Ίσως να μη χρειάζεται τίποτα παραπάνω από λίγο ήλιο στα μάτια και αλάτι στα μαλλιά για να θυμηθείς ποια είσαι. Να καταλάβεις πως η ευτυχία δεν είναι πάντα κάτι μεγάλο και θεαματικό. Μερικές φορές είναι ένα χαμόγελο αυθόρμητο, εκείνο που ανθίζει όταν πάψεις να εξηγείς και να απολογείσαι.
Κοίτα τη φωτογραφία σου. Δες το πρόσωπό σου όπως δεν το βλέπεις κάθε μέρα. Όχι μέσα από καθρέφτες που μεγεθύνουν τις ανασφάλειες. Όχι πίσω από φίλτρα που προσπαθούν να φτιάξουν κάτι πιο όμορφο από την αλήθεια. Εκεί, κάτω από το φως που σε τύφλωνε, χαμογελούσες χωρίς να σε νοιάζει τίποτα. Ούτε ποιος θα το καταλάβει, ούτε ποιος θα το εγκρίνει.
Γιατί να το ξεχνάς αυτό; Γιατί να αφήνεις τους άλλους να καθορίζουν πόσο θα χαρείς, πόσο θα αγαπηθείς, πόσο θα υπάρξεις; Η ζωή είναι μία. Δεν σου χαρίζεται δύο φορές. Κι αν έχεις ένα μόνο καθήκον απέναντι στον εαυτό σου, είναι να τον βγάζεις εκεί έξω, να τον αφήνεις να λούζεται στο φως, να τον βλέπεις να χαμογελά και να λες «είμαι καλά».
Δεν το οφείλεις σε κανέναν άλλο παρά μόνο σε σένα. Σ’ εκείνο το κορίτσι που κάποτε γελούσε με την ψυχή του, που πίστευε πως όλα είναι δυνατά, που δεν φοβόταν να είναι αληθινή. Κι αν κάπου στην πορεία το ξέχασες, γύρισε και ξαναβρες τη.
Μην περιμένεις την τέλεια στιγμή για να είσαι ευτυχισμένη. Κάν’ την μόνη σου. Πάρε το σώμα σου, την καρδιά σου, τις αναμνήσεις σου και πήγαινε εκεί που νιώθεις ελεύθερη. Εκεί που δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Γιατί στο τέλος της μέρας, αυτό το χαμόγελο θα είναι η πιο καθαρή σου νίκη. Και το πιο όμορφο κομμάτι της ψυχής σου.
