Του Λουκά Αναγνωστόπουλου
Σε όλους μας έχει συμβεί. Στο σπίτι, στη δουλειά, σε παρέα φίλων και γνωστών. Είναι εκείνη η ώρα που ακούς και ξανακούς και σκέφτεσαι από μέσα σου «να το ανοίξω το ρημάδι να μιλήσω γιατί δεν αντέχω άλλο» ή «άστο μωρέ, που να εξηγώ τώρα και χαλάμε και τις καρδιές μας τσάμπα». Η ίδια η ζωή σου θέτει διλλήματα. Να έχω το θάρρος της γνώμης μου με όποιες συνέπειες συνεπάγεται αυτό το θάρρος ή καλύτερα να σιωπώ και να έχω το κεφάλι μου ήσυχο.
Ας ξεκαθαρίσω κάτι. Για να έχω το θάρρος της γνώμης μου αρχικά πρέπει να έχω γνώμη. Τι σημαίνει έχω γνώμη ; Σημαίνει ότι έχω γνώση των δεδομένων, του περιβάλλοντος, μια εκπεφρασμένη στάση ζωής που μπορεί να γίνει αντιληπτή μέσω του δομημένου λόγου με επιχειρήματα που πηγάζουν από θεωρητικό και εμπειρικό γνωστικό υπόβαθρο. Σε διαφορετική περίπτωση δεν ξεχωρίζω από έναν ανθυποπανελίστα που εκφράζει την αποψάρα του επί παντός επιστητού με ύφος χιλίων καρδιναλίων.
Έχοντας λοιπόν την γνώση, προχωρώ στο θάρρος. Αυτό είναι σημαντικότερο. Υπάρχουν περιπτώσεις που μπορείς να γίνεις είτε αρεστός είτε χρήσιμος. Αρεστός γίνεσαι όταν χαϊδεύεις αυτιά και εγωισμούς του/της συντρόφου σου, του φίλου σου, του αφεντικού ή του συναδέλφου σου ή απλά παραμένεις στη σιωπή. Προφανώς, σε όλους μας αρέσει να περιτριγυριζόμαστε από ανθρώπους που επιβεβαιώνουν το εγώ μας. Η αλήθεια ή απλά μια διαφορετική τεκμηριωμένη άποψη που μας καταρρίπτει τις ιδέες μας είναι σαν το ιώδιο. Εξαιρετικά χρήσιμη αλλά οδυνηρή. Και δεν ξέρω πολλούς που τους αρέσει να πονάνε.
Η θαρραλέα γνώμη έχει τίμημα. Γίνεσαι δυσάρεστος, απομακρύνεσαι από ανθρώπους, πιθανώς να χάσεις επαγγελματικά και οικονομικά προνόμια. Στο τέλος της ημέρας, η ερώτηση είναι η ίδια. Είσαι διατεθειμένος ή διατεθειμένη να πληρώσεις το τίμημα για να είσαι ο εαυτός σου και να πράττεις ή να λες αυτά που πιστεύεις εσύ; Στην πραγματικότητα υπάρχει όμως ερώτημα; Τι είδους ζωή κάνουμε αλήθεια αν υποδυόμαστε έναν ρόλο που σκέφτεται και παπαγαλίζει σύμφωνα με τα θέλω των άλλων; Τα ερωτήματα είναι εδώ. Οι απαντήσεις είναι στην καρδιά, το μυαλό και την ψυχή του καθενός από μας.
Τα σέβη μου.
