Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν έχω φτιάξει κιτ επιβίωσης 72 ωρών. Ούτε πρόκειται. Όποιος θέλει, πολύ καλά θα κάνει. Νερά, κονσέρβες, μπαταρίες, φάρμακα, όλα τα απαραίτητα για να αντιμετωπίσει την καταστροφή με μια στοιχειώδη οργάνωση. Υπάρχουν οδηγίες, λίστες, προδιαγραφές, όλα τα απαραίτητα για να αντιμετωπίσεις το τέλος του κόσμου με αξιοπρεπή οργάνωση.
Εγώ έχω άλλες εκκρεμότητες με την επιβίωση.
Αν αύριο συμβεί κάτι που δεν ελέγχεται, θέλω δίπλα μου όσα και όσοι χρειάζομαι και σήμερα. Στις απολύτως συνηθισμένες μέρες. Εκείνες που δεν υπάρχει καμία σειρήνα να μας θυμίζει πόσο εύκολα χάνονται όλα.
«Είσαι εδώ;»
«Είμαι εδώ.»
«Μείνε.»
«Έμεινα.»
«Αγκαλιά;»
«Αγκαλιά.»
«Όττο, μη γρατζουνάς.»
«Στην υγειά μας;»
«Μόνο.»
Και θέλω κάτι ακόμα. Να μπορούμε να δείχνουμε αυτό που νιώθουμε τη στιγμή ακριβώς που το νιώθουμε. Να λέμε «μου έλειψες» χωρίς να υπολογίζουμε ποιος το είπε τελευταίος. Να ζητάμε μια αγκαλιά χωρίς να φοβόμαστε πως θα μείνουμε εκτεθειμένοι. Να αγαπάμε χωρίς να κρατάμε ένα κομμάτι μας πίσω, για την περίπτωση που ο άλλος δεν ανταποκριθεί.
Έχουμε καταντήσει να θεωρούμε μεγαλύτερο κίνδυνο την ειλικρίνεια από την απώλεια. Μην τυχόν και καταλάβει κάποιος πόσο τον θέλουμε. Μην τυχόν και φανεί πως έχουμε ανάγκη. Λες και θα μας απονεμηθεί κάποιο μετάλλιο επειδή καταφέραμε να μη συγκινηθούμε δημοσίως.
Και στο μεταξύ περνούν οι μέρες. Με τα αισθήματα προσεκτικά φυλαγμένα, μην πάθουν τίποτα.
Το δύσκολο ήταν πάντα να βρεις κάποιον που στο «μείνε» δεν θα αρχίσει τις διαπραγματεύσεις. Που δεν θα χρειαστεί να του εξηγήσεις γιατί φοβάσαι. Που θα σου κάνει λίγο χώρο δίπλα του, ακόμα κι αν δεν έχει ιδέα τι ξημερώνει.
Έχω ζήσει καταστροφές σε απολύτως κανονικές Τρίτες. Με γεμάτο ψυγείο, ρεύμα και κανένα λόγο ανησυχίας για τον υπόλοιπο κόσμο.
Ξέρω λοιπόν πως νερά, κονσέρβες και λοιπές μαλακίες βρίσκονται. Πάντα βρίσκονταν.
Εκείνο το «έμεινα» είναι που σπανίζει. Κι εκείνο το «σ’ αγαπώ» που ειπώθηκε εγκαίρως, χωρίς εγγυήσεις και εξασφαλίσεις.
Αν έρθει το τέλος του κόσμου, θέλω να μας βρει αγκαλιά. Να ακούμε μουσική και να μιλάμε.
Κι αν δεν έρθει, να μη μας βρει να περιμένουμε μια καταστροφή για να τολμήσουμε να αγκαλιαστούμε.
Γιατί, μεταξύ μας, είναι κάπως γελοίο να ετοιμάζεσαι να επιβιώσεις από το τέλος του κόσμου και να φοβάσαι να ζήσεις όσο υπάρχει ακόμα.
