Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Όταν ερωτεύεσαι πραγματικά, δεν μιλάς με επιφυλάξεις. Δεν αφήνεις ανοιχτές πόρτες. Δεν βάζεις αστερίσκους. Το “ίσως” είναι λέξη ασφαλείας. Είναι για εκείνους που θέλουν να κρατούν επιλογές, όχι για εκείνους που καίγονται.
Το έχω πει κι εγώ. “Ίσως να δούμε πώς θα πάει”. “Ίσως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή”. “Ίσως χρειάζομαι χρόνο”. Ήξερα μέσα μου ότι δεν ήμουν μέσα. Όχι ολοκληρωτικά. Κρατούσα ένα κομμάτι πίσω, ένα σχέδιο διαφυγής. Δεν ήθελα να εκτεθώ. Δεν ήθελα να ρισκάρω να πληγωθώ.
Ο έρωτας δεν μιλάει έτσι.
Όταν θέλεις κάποιον, δεν μετράς πιθανότητες. Δεν διαπραγματεύεσαι το συναίσθημα. Δεν ρωτάς το περιβάλλον σου αν “συμφέρει”. Μπαίνεις. Με ό,τι έχεις. Με ό,τι φοβάσαι. Με ό,τι κουβαλάς.
Το “ίσως” είναι καθυστέρηση. Είναι αναμονή μέχρι να εμφανιστεί κάτι καλύτερο. Είναι μια ευγενική μορφή άρνησης που δεν έχει το θάρρος να πει “όχι”. Και κυρίως, δεν έχει το θάρρος να πει “ναι”.
Σε έναν άνθρωπο που έχει ερωτευτεί, το “ίσως” δεν χωρά. Υπάρχει βεβαιότητα. Όχι γιατί είναι σίγουρος για το μέλλον, αλλά γιατί είναι σίγουρος για αυτό που νιώθει τώρα. Δεν χρειάζεται χρόνο για να αποφασίσει αν θέλει. Το ξέρει.
Δεν σου ζητάω βεβαιότητες ζωής. Σου ζητάω καθαρότητα πρόθεσης. Αν είσαι εδώ, να είσαι. Αν δεν είσαι, φύγε. Μην με κρατάς σε μια ενδιάμεση κατάσταση για να μη νιώσεις εσύ άβολα.
Ο έρωτας έχει ρίσκο. Το “ίσως” έχει άμυνα.
Κι εγώ δεν θέλω άμυνες. Θέλω κάποιον που, όταν με κοιτάξει, δεν θα χρειαστεί να σκεφτεί δεύτερη φορά αν θέλει να μείνει. Που δεν θα με βάλει σε αναμονή μέχρι να ζυγίσει τα δεδομένα.
Το “ίσως” είναι για όσους φοβούνται να χάσουν. Ο έρωτας είναι για όσους τολμούν να διαλέξουν.
