Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Θέλω ένα πραγματικό “θέλω” αυτήν την φορά.
Θέλω ένα “θέλω” που να είναι σα να σε χτυπάει κεραυνός.
Να νοιώθεις τα πόδια σου να τρέμουνε και το σώμα σου να καίει σαν να έχεις πυρετό.
Να χτυπιέσαι κι απ’ τους πέντε ανέμους και να στυλώνουν τα πόδια σου γερά στην γη.
Με κούρασε η ανωριμότητα, η φοβία, και η τεμπελιά.
Γίναμε τεμπέληδες, οκνοί να αγαπήσουμε, μήπως και χάσουμε καμιά θερμίδα ή και κάποιο συναίσθημα παραπάνω.
Τα υπολογίζουμε όλα με την ζυγαριά.
Φοβόμαστε να αφεθούμε, γιατί μας πλήγωσε ο/η πρώην.
Κι αφήνουμε τον έρωτα να περνάει από δίπλα μας και να μας κοιτάζει με αχανές βλέμμα.
Αφήνουμε τον έρωτα αψηφώντας την δύναμή του.
Και καταλήγουμε στις ξεπέτες ή σε σχέσεις νωθρές με ημερομηνία λήξης.
Γίναμε 40 plus και κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.
Και κοροϊδεύουμε και τους άλλους, γιατί δεν τους λέμε την αλήθεια.
Ονειρευόμαστε τα σύννεφα και καταλήγουμε να παίζουμε με την λάσπη, να φτιάχνουμε κάστρα δίπλα στο κύμα.
Πώς αφήσαμε την καρδιά μας να γελαστεί έτσι;
Γι’ αυτό σε ρωτάω ξανά και ξανά.
Τολμάς να αψηφήσεις τους νόμους της βαρύτητας και να πετάξεις ψηλά;
Τολμάς να μ’ αγαπήσεις;
Αν δεν τολμάς, σήκω και φύγε τώρα!
