Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Τι έρωτας κι αυτός!
Από εκείνους τους αναπάντεχους, τους ξαφνικούς, τους κυριολεκτικά δώρο από το πουθενά κι από το τίποτα.
Από αυτούς που δεν τους περιμένεις, κι όμως μπουκάρουν στην ψυχή σου γεμάτοι τσαμπουκά και σου γαμάνε όλη την θανατίλα σου, που εσύ βολικά πιο πριν τρομάρα σου, την έλεγες ησυχία.
Από εκείνους τους έρωτες που οι πιο επιδέξιοι κι οι πιο σπουδαίοι ποιητές προσπάθησαν με νύχια και με δόντια, με όλο τους το ταλέντο, να τους υμνήσουνε. Όμως στο τέλος δάκρυσαν, γιατί ακόμα κι οι πιο όμορφες τους λέξεις, δεν ήταν ικανές για να τους περιγράψουνε.
Τι έρωτας κι αυτός!
Από αυτούς τους έρωτες που από την πρώτη κιόλας καλησπέρα, από το πρώτο χάρηκα πολύ, ερεθίζουνε νου, μάτια, ψυχή, κι ύστερα φτάνουν στα σώματα.
Από αυτούς που με την πρώτη χειραψία σε διαπερνάει ρεύμα. Που από την πρώτη αίσθηση, λες μέσα σου, “ουπς, εδώ μαλάκα μου έχουμε μπλέξει, δεν είναι απλά τα πράγματα”.
Τι έρωτα γαμώτο και αυτός!
Από αυτούς τους έρωτες που έχουν την ικανότητα να χάνονται όλα γύρω σου, να γίνεται η θάλασσα αόρατη κι ο ουρανός μικρούλης.
Να γίνεται το κρεβάτι όλος ο κόσμος σου, κι ο κόσμος ο υπόλοιπος να είναι αδιάφορος, άνοστος κι ασήμαντος.
Να γίνεται ο οργασμός της η ανάσα σου, κι όταν δεν θα τον έχεις, να ασφυκτιάς αφόρητα, να πνίγεσαι.
Τι έρωτας σου λέω κι αυτός!
Από αυτούς τους έρωτες τους τόσο αθώα πρόστυχους, και τους πρόστυχα αθώους.
Τους έρωτες που θες να την πηδήξεις ολόκληρη, όχι για να ικανοποιήσεις τον εαυτούλη σου, μα για να ικανοποιηθεί εκείνη. Και να είναι αυτό η ύψιστη ικανοποίηση σου.
Τους έρωτες που σου καυλώνουνε το κάθε κύτταρο σου, που σου αναστατώνουνε τον κάθε πόντο του κορμιού σου, που σε ανατριχιάζουνε ολόκληρο απ΄ την κορφή ως τα νύχια.
Τους έρωτες τους από αγάπη καμωμένους, τους ανεξέλεγκτους και τους απεριόριστους.
Τους έρωτες που με ευκολία διαγράφουν όλους τους προηγούμενους και καταλαμβάνουν όλους τους χώρους μέσα σου συνάμα, ώστε να μην χωράει πια τίποτα άλλο!
Τι έρωτας κι αυτός που έσκασε επάνω μου και έχει εσένα μέσα του!
Έρωτας παλιακός, από άλλη εποχή φερμένος, που το για πάντα το εννοεί και το πιστεύει.
Ανεκτίμητος, σαν vintage κόσμημα αδαμάντινο.
Συλλεκτικός και σπάνιος, σαν ακριβό και κατακόκκινο γλυκόπιοτο κρασί, που όσο περνάει ο καιρός δεν ξεθυμαίνει, αυτό πλουτίζει από γεύσεις κι από αρώματα.
Παραμυθένιος σαν κι εσένα, μα πέρα ως πέρα αληθινός παράλληλα.
Τι έρωτας Θεούλη μου κι αυτός που σου ΄χω!
