Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Το ψέμα σου όρισε την απόσταση μεταξύ μας
Δεν ήταν το ψέμα από μόνο του. Ήταν όλα όσα ήρθε να καταστρέψει. Ήταν το βλέμμα σου, που έπαψε να είναι το καταφύγιο μου. Ήταν η φωνή σου, που πια δεν με ηρεμεί. Ήταν η εμπιστοσύνη που έσπασε σε χιλιάδες κομμάτια και διαλύθηκε στο πάτωμα, πριν προλάβω καν να την κρατήσω στα χέρια μου.
Το ψέμα σου όρισε την απόσταση μεταξύ μας. Δεν ξέρω αν ήταν μεγάλο ή μικρό, αν ήταν ανάγκη ή επιλογή. Ξέρω μόνο ότι από τη στιγμή που ειπώθηκε, όλα άλλαξαν. Ξαφνικά, ο χώρος ανάμεσά μας έγινε πιο κρύος, πιο άδειος. Έπαψα να σε κοιτάζω με την ίδια λαχτάρα. Έπαψα να θέλω να σε αγγίξω, όπως έκανα πριν.
Το ψέμα έχει μια δύναμη καταστροφική.
Δεν είναι μόνο οι λέξεις του. Είναι αυτό που αφήνει πίσω του. Ένα κενό που κανένα «συγγνώμη» δεν μπορεί να γεμίσει. Ένα χάσμα που όσο και αν προσπαθήσεις να το γεφυρώσεις, πάντα θα νιώθεις ότι κάτι λείπει. Το ψέμα σου δεν ήταν απλά μια λέξη. Ήταν ένας χάρτης που χάραξε τη γραμμή ανάμεσά μας.
Η απόσταση δεν μετριέται σε χιλιόμετρα.
Μετριέται σε σιωπές. Σε βλέμματα που αποφεύγουν το ένα το άλλο. Σε κουβέντες που δεν λέγονται πια, γιατί κανείς δεν είναι σίγουρος αν αξίζει να τις πει. Μετριέται στα βράδια που γίνονται πιο μοναχικά, ακόμα κι αν είμαστε στο ίδιο δωμάτιο.
Και ξέρεις τι πονάει περισσότερο; Το ότι δεν χρειαζόταν να το πεις. Δεν χρειαζόταν να με προστατέψεις, ούτε να φτιάξεις μια ψεύτικη εικόνα για να νιώσω καλύτερα. Θα προτιμούσα να ακούσω την πιο σκληρή αλήθεια σου, παρά να ζω με ένα ψέμα που πια έχει γίνει τείχος ανάμεσά μας.
Δεν είμαι θυμωμένη. Είμαι απογοητευμένη.
Γιατί δεν με εμπιστεύτηκες. Γιατί δεν πίστεψες πως θα μπορούσα να αντέξω την αλήθεια σου. Και τώρα, είμαι εδώ, σε μια σχέση που δεν ξέρω πια αν έχει νόημα. Γιατί αν το ψέμα σου μπορεί να ορίσει την απόσταση μεταξύ μας, τότε τι άλλο μπορεί να έρθει να μας χωρίσει;
Κάθε ψέμα αφήνει μια σκιά.
Ακόμα κι αν προσπαθήσουμε να το ξεπεράσουμε, πάντα θα είναι εκεί. Σαν ένας ψίθυρος στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Ένα μικρό, ενοχλητικό «κι αν;» που δεν θα μπορώ ποτέ να ξεχάσω. Το ψέμα σου, όσο μικρό ή μεγάλο κι αν ήταν, έγινε ο ορισμός της αμφιβολίας. Και η αμφιβολία είναι το πιο επικίνδυνο δηλητήριο για τον έρωτα.
Το ψέμα σου όρισε την απόσταση.
Μπορεί να γεφυρωθεί; Δεν ξέρω. Μπορεί να ξαναγίνουμε εμείς; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως, όσο υπάρχει αυτό το χάσμα, δεν μπορώ να σε κοιτάξω όπως πριν. Δεν μπορώ να σου δώσω αυτό που είχα. Γιατί το ψέμα σου δεν πήρε μόνο την εμπιστοσύνη μου. Πήρε κι ένα κομμάτι από εμένα.
Κι αυτό, ίσως να είναι η μεγαλύτερη απόσταση από όλες.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
