Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Καλούνται οι συμμετέχοντες στα συναισθήματα να πάρουν θέση βολής.
Καλούνται όσοι αγαπούν να αγωνιστούν.
Να νιώσουν ότι δεν είναι υποχρεωτικό αλλά επιθυμητό.
Μα αν δεν μπορείς φύγε κι εσύ ρε φίλε, κι εσύ κι ο κάθε επόμενος!
Τι να την κάνω τη μισή καρδιά;
Κάνεις πολύ θόρυβο για τόση κενότητα!
Δεν ψάχνω να με σώσεις ούτε εσύ ούτε κανένας.
Ούτε ανθρώπους που αγαπούν μέχρι να ζορίσουν τα πράγματα.
Στην ουσία δεν ψάχνω τίποτα που θέλει παρακαλετό.
Την αγάπη δεν την παρακαλάς.
Η αγάπη δεν είναι ασφαλής επιλογή.
Είναι μια rock εξέγερση.
Είναι να δίνεις χαιρετίσματα στον εγωισμό σου, πριν σε στείλει ο άνθρωπος απέναντί σου.
Κι αν είναι να μπεις στη μάχη, μπες με τα μπούνια μέχρι το τέρμα!
Άσε τις πρόβες.
Πέτα τα κουστούμια.
Άσε τις δικαιολογίες.
Μην ψάχνεις την έξοδο κινδύνου, έχει μπαζωθεί.
Εσύ όμως να θυμάσαι πως οι μεγάλες αγάπες δεν γράφτηκαν από ανθρώπους που κράτησαν πισινή, ή καβάτζα.
Γράφτηκαν από εκείνους που έσπασαν, που έκλαψαν, αλλά σηκώθηκαν και το πάλεψαν.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορίες για να κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια.
Εγώ δεν γεννήθηκα για να νιαουρίζω, αλλά ούτε και να σε νανουρίζω.
Μεγάλωσες!
