Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Τι είναι τα όνειρα…
Όχι αυτά τα ακαταλαβίστικα
που βλέπουμε στον ύπνο μας δίχως ειρμό και άνευ λογικής.
Με μία περίεργη πλοκή που την μια στιγμή στέκεσαι ήρεμος σε μία γνώριμη εικόνα και την επομένη σε κυνηγάνε δέκα άγνωστοι καθώς τρέχεις να ξεφύγεις ( κλασικά με κόντρα άνεμο)χωρίς να γνωρίζεις τους λόγους ανάμεσα απ’ τα σκεπάσματα.
Μιλάω για αυτά τα όνειρα που σχηματίζονται μακριά από το μαξιλάρι σου.
Όνειρα που από μικρό παιδί εναλλάσσονται ανάλογα με την ηλικία, τις πεποιθήσεις και τα θέλω σου.
Όμορφες δημιουργίες από τις πιο βαθιές έως τις πιο ρηχές επιθυμίες σου.
Υπάρχουν όνειρα που για τον καθένα από εμάς διαφέρουν από τους υπόλοιπους με διαφορετικό τον συντελεστή της επιθυμίας και άλλα που θα έρθουν κάποια στιγμή όντας κοινά με άλλους ανθρώπους.
Αυτά τα κοινά όνειρα που συναντάμε στους/στις συντρόφους μας ,το μαζί που συντελεί στο να γεφυρώσει δύο ψυχές στο μέλλον αυτή η αίσθηση σταθερότητας που σου προσφέρουν είναι μοναδική. Αυτά τα όνειρα πόσο όμορφα είναι!
Σκαλοπάτια από σύννεφα η σκέψη μας ανεβαίνει ανάλαφρη να τα συναντήσει.
Μόνο που έρχονται κάποιες στιγμές που η σκέψη βαραίνει τρυπώντας τα καλοσκαλισμένα σύννεφα στην ελεύθερη πτώση μας.
Τα όνειρα μετατρέπονται σε ζωντανούς εφιάλτες.
Ο μπαμπούλας των μεγάλων, η απόρριψη.
Κάθε ανεκπλήρωτο όνειρο γίνεται ένα κομμάτι πόνου στην καρδιά μας.
Πολλοί σταματούν να ονειρεύονται μετά την απόρριψη με τον φόβο του πόνου να καραδοκεί στο μυαλό τους.
Αν δεν ονειρεύεσαι με την σχέση σου τότε σε τι αξίζει να αναμένεις;
Με το να συγκρατείς τον εαυτό σου τι θα καταφέρεις;
Μάλλον να σε ακολουθεί η μοναξιά σε κάθε σου βήμα ακόμη και μέσα στο πλήθος των συναισθημάτων σου.
Τα όνειρα πληγώνουν μα πιο πολύ πληγώνει η απουσία τους.
Είναι η κινητήριος δύναμη που θα περάσει μέσα από κάθε εμπόδιο μέχρι να φτάσουμε στην υλοποίηση τους, η ώθηση της θέλησης για να έρθει το κάτι καλύτερο να το ζήσετε παρέα. Πολλές σχέσεις σου θα διαλυθούν μέσα στα χέρια σου, όνειρα φλεγόμενα θα διακρίνεις από τον ουρανό να πέφτουν γύρω σου μα αυτά τα όνειρα κάποτε θα γίνουν τα χαμόγελα των αναμνήσεων σου.
Κάποτε ονειρευτήκαμε με έναν άνθρωπο να φτάσουμε στα αστέρια.
Γελάω τώρα διότι απο την γη ποτέ δεν ξεκολλήσαμε.
Χθες με έναν ξεχωριστό άνθρωπο ονειρευτήκαμε να αγγίξουμε το φεγγάρι.
Σήμερα γελάω γιατί σκαλίσαμε πάνω του τα ονόματα μας γύρω απ’ τις καρδιές μας.
Ξημέρωσε, σβησμένα τα ονόματα….
Ξημέρωσε και πάμε πάλι μαξιλάρι μου.
Δώσε μου μια συντροφιά.
