Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου
Κανείς δεν σου χρωστάει να σε αγαπήσει. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να μείνει.
Τα συναισθήματα δεν είναι κάτι που αποκτάς επειδή το αξίζεις, ούτε κάτι που σου χαρίζεται απλόχερα, χωρίς κόπο, χωρίς λόγο.
Πρέπει να τα κερδίσεις. Να τα προστατεύσεις. Να τα σεβαστείς.
Κι αν νομίζεις πως το να σε αγαπήσει κάποιος είναι δεδομένο, αν πιστεύεις πως επειδή κάποτε σε κοίταξε στα μάτια και σου είπε «είμαι εδώ», θα είναι για πάντα, τότε μάλλον δεν έχεις καταλάβει πώς λειτουργεί η αγάπη.
Δεν είναι μόνιμη. Δεν είναι εγγυημένη.
Η αγάπη τρέφεται από την αλήθεια, από την προσοχή, από την αμοιβαιότητα. Θέλει να τη βλέπεις, να τη νιώθεις, να της δίνεις χώρο να αναπνέει.
Αν την αφήσεις στην τύχη της, αν την αγνοήσεις, αν αρχίσεις να τη θεωρείς κάτι σταθερό και ακλόνητο, θα χαθεί πριν καν το καταλάβεις.
Γιατί η αγάπη δεν αντέχει να είναι μονόπλευρη. Δεν της αρέσουν οι μονολογοί, οι προσδοκίες χωρίς προσπάθεια, οι βολικές δικαιολογίες.
Και όταν κάποιος σταματήσει να σε αγαπά, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να τον κατηγορήσεις.
Ίσως κάποτε σε έβαλε πάνω απ’ όλα. Ίσως έδινε χωρίς να ζητάει, ίσως έμενε ακόμα και όταν όλα φώναζαν να φύγει.
Αλλά καμία καρδιά δεν αντέχει να δίνει αιώνια χωρίς να λαμβάνει.
Γι’ αυτό, πρόσεχε.
Αν βρεις κάποιον που σε νιώθει, που σε θέλει, που επενδύει σε σένα, μην τον θεωρήσεις δεδομένο.
Γιατί όταν τα συναισθήματα φύγουν, δεν γυρίζουν πίσω. Και τότε, όσο κι αν το μετανιώσεις, θα είναι αργά.
