Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Για να συναντήσεις έναν γκρεμό, θα πρέπει πρώτα να ανέβεις σε κάποιο βουνό. Τις περισσότερες φορές πέφτουμε απροετοίμαστοι από τον γκρεμό, ανεβαίνοντας τα όρη ενός παθιασμένου έρωτα που γνωρίσαμε.
Ναι πονάει η πτώση…
Τι είναι όμως αυτό το ερωτηματικό που συναντάμε την στιγμή που σκάνε τα συναισθήματα στην πραγματικότητα, κάτω απ’ τα σύννεφα της ουτοπίας;
Είναι τα σημάδια που υπάρχουν κατά την ανάβαση, πολύ πριν από την πτώση. Εκείνα που βρίσκονται στο κάθε βήμα που πραγματοποιούμε, καθώς ανηφορίζουμε αμέριμνοι τα μονοπάτια της σχέσης.
Κίνδυνοι παραμονεύουν στις κοφτερές κορφές της.
Και αυτοί οι βράχοι, επιφανειακά ριζωμένοι.
Φωνάζουν μέσα στη σιγή να πιαστείς και εσύ αφελής πιάνεσαι.
Κατρακυλάς στην κατολίσθηση που σου προσφέρουν.
Κομματιασμένος συνεχίζεις να ακολουθείς τις φωνές που ηχούν στα αυτιά σου από τις σειρήνες των προβλημάτων, πιστεύοντας πως στην κορυφή όλα θα αλλάξουν.
Μα όλα ίδια μένουν.
Και όταν βουτάς στον γκρεμό της απόγνωσης, διαπιστώνεις πως το κενό που αισθάνεσαι δεν είναι τίποτα άλλο από την ρηχή αγάπη που σου πρόσφεραν.
Το μόνο καλό στην υπόθεση είναι πως κάθε φορά που πέφτεις, σου χαρίζεται ακόμη μία ευκαιρία για ζωή, ακόμη μία ευκαιρία να συναντήσεις αυτό το πολυπόθητο μισό που λείπει απ’ τις βουνοπλαγιές της καρδιά σου.
Όταν θα ξανανιώσεις τα σημάδια του κινδύνου, να σκεφτείς ότι εκτός από την ανάβαση υπάρχει και η κατάβαση.
Πονάει πάντα λιγότερο ο αυτοσεβασμός.
