Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβία
Έχουν παρουσιαστεί πλέον αρκετές κατηγορίες ανθρώπων. Κατηγορίες που δεν υπήρχαν παλαιότερα ή ήταν μεμονωμένα περιστατικά έστω. Μεγάλη συζήτηση το πως και γιατί. Μία από αυτές είναι οι άνθρωποι πυροτεχνήματα. Ένας τέτοιος αγαπημένε, ήσουν κι εσύ.
Έλα όμως που εμένα τα πυροτεχνήματα μ’ αρέσουν.. όχι όμως όταν έχουν πρόσωπο! Θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει και δικαίως: πως μπορείς να ξέρεις αν ο άλλος είναι τελικά πυροτέχνημα;
Χμμμ.. κι όμως μπορείς κατά ένα μεγάλο ποσοστό αν δεν είσαι πια είκοσι π.χ χρονών. Αν έχεις ζήσει κάποια πράγματα που φρόντισες μετέπειτα να ψάξεις τι ήρθαν να σε διδάξουν. Αν έχεις πάρει σοβαρά την αυτοβελτίωσή σου κι αν η αξιοπρέπεια είναι πάντα ο φάρος σου.
Αγαπημένε.. ήρθες από το πουθενά. Τόσο ξαφνικά που αιφνιδιάστηκα. Αυτό το χαίρεται κανείς αλλά αν έχει ωριμάσει προφανώς οφείλουν οι κεραίες του να τεντωθούν. Χάρηκα λοιπόν πολύ κι εγώ την έλευσή σου στη ζωή μου και σε καλωσόρισα.
Προσπάθησα να μην δώσω σημασία στο συναγερμό που το ρημάδι για ένστικτο χτύπησε. Τεντώθηκαν λοιπόν οι κεραίες μου αλλά δεν υπάρχει περίπτωση αυτό να με εμποδίσει να ζήσω.
Έπειτα αγαπημένε, αμέσως όλα έμοιαζαν παραμυθένια. Ύποπτα τέλεια, περίεργα υπέροχα. Κάπου εκεί, έχει την επιλογή να νιώσει κανείς πως επιτέλους..τελείωσαν τα βάσανά μου, άτιμη ζωή μου το χρωστούσες κι όλα τα συναφή, ή να νιώσει την ανασφάλεια και τη δυσπιστία να χτυπά κόκκινο.
Ε καλά.. κι εγώ αφέθηκα για λίγο γιατί είναι όμορφο να ζεις το όνειρο ή να θεωρείς πως δικαιώνεσαι ή έλαβαν τέλος τα άσχημα και η ευτυχία σου χτυπά την πόρτα. Τι μπορεί να πάει στραβά όταν βλέπεις μπροστά σου τον πρίγκιπα που παρεμπιπτόντως δεν χρειάστηκε να φιλήσεις βάτραχο μήτε βγάζει φωτιές ώστε να καταλάβεις ότι είναι ο δράκος μεταμφιεσμένος; Απόλυτα ανθρώπινο.
Άρχισες να δίνεις πολλά κι όμορφα με ταχύτητα, λες και σε κυνηγούσαν. Βομβαρδισμό αγάπης το λένε πια και είναι τόσο μαγικό και το χρειαζόμαστε όλοι προφανώς, που δε συνειδητοποιούμε ότι είναι παράξενο κι άκρως υπερβολικό. Τα στέρεα, τα αληθινά και τα ξεκάθαρα χτίζονται σιγά σιγά κι ο χρόνος παίζει καθοριστικό ρόλο, ωστόσο.
Ο χρόνος δένει, θα δείξει και θα αποδείξει κυρίως τα αγνά κίνητρα και τα πραγματικά συναισθήματα. Το πυροτέχνημα είναι πανέμορφο μα δεν έχει διάρκεια. Δεν προλαβαίνεις να το χαρείς και να το απολαύσεις. Σε εντυπωσιάζει, σε ενθουσιάζει και σε εξιτάρει.. δε θα διαφωνήσω.
Όλα αυτά κι ακόμη περισσότερα ένιωσα. Κατάφερες να μου ξυπνήσεις πολλές επιθυμίες,ανάγκες και προσδοκίες. Πρόλαβα να ονειρευτώ γιατί μου έδωσες το δικαίωμα και τα υλικά να το κάνω. Ήταν πανέμορφη η κάθε στιγμή μαζί σου αγαπημένε. Σκέφτηκα κάποια στιγμή πως κάνει λάθος η διαίσθησή μου κι ότι μιλά προφανώς ο φόβος κι οι προηγούμενες πληγές.
Κι όμως.. εντέλει ήσουν ένα πυροτέχνημα. Ένα ωραίο πυροτέχνημα που στόλισε τον ουρανό μου. Ένα πυροτέχνημα με πρόσωπο που θα εξαφανίζονταν παρόλα αυτά, παίρνοντας μαζί του όλα όσα έφερε. Ένα πυροτέχνημα που δεν πρόλαβα να χαρώ ή να απολαύσω όσο θα ήθελα. Και φυσικά δεν είχα ούτε την ευκαιρία να του ζητήσω εξήγηση ή να πω όσα είχα να πω.
Τώρα που το σκέφτομαι.. καλύτερα. Καμιά όρεξη δεν έχω να ακούω ανοησίες, δικαιολογίες και ψέματα. Καμιά διάθεση να παίξω τον όποιο ρόλο επέλεξε ένα πυροτέχνημα να παίξω.
Στο καλό να πας λοιπόν πυροτέχνημα και βρες άλλους ουρανούς να κάνεις τα δικά σου. Ξεκάθαρα όντα σαν εσένα, βλέπουν απλά ένα τρόπαιο που θέλουν να κατακτήσουν βάζοντας στοίχημα με τον ίδιο τον εαυτό τους. Κι αυτό γιατί έχουν απίστευτα κενά μέσα τους.
Δε λέω πως είναι εύκολο να συνέλθει κανείς μετά από ένα πυροτέχνημα, αλλά όταν έχεις βάσεις και ξέρεις την αξία σου επίσης, δεν χάνεις τον εαυτό σου.
Δεν με όρισες και δε με καθόρισες. Σε ευχαριστώ κιόλας γιατί ήσουν ένα διδακτικό πυροτέχνημα που όμως δεν ταιριάζει στο δικό μου ουρανό. Και το καλύτερο είναι ότι εγώ γνωρίζω πως ποτέ ένα πυροτέχνημα δεν μπορεί να ευτυχήσει. Εσύ θα το εμπεδώσεις στην πορεία.
Τα φιλιά μου…
