Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Σκληρό; Ναι. Αλλά κάπου πρέπει να σταματήσει το χάιδεμα. Δεν γίνεται κάθε φορά που κάνεις το ίδιο, να το βαφτίζεις “λάθος στιγμή”, “λάθος άνθρωπο”, “λάθος συγκυρία”. Κάποια στιγμή δεν είναι όλα λάθος γύρω σου. Κάτι μέσα σου δεν αλλάζει.
Γιατί το λάθος, μία φορά, είναι εμπειρία. Δύο φορές, αφέλεια. Τρίτη φορά, επιλογή.
Και τότε δεν φταίει κανείς άλλος.
Δεν φταίει αυτός που σου φέρθηκε όπως πάντα φερόταν. Δεν φταίει η κατάσταση που από την αρχή έδειχνε πού πάει. Δεν φταίει το “δεν το περίμενα”. Το περίμενες. Απλώς ήλπιζες να μην συμβεί σε σένα.
Αλλά συνέβη. Πάλι.
Κι αν κάτσεις λίγο ειλικρινά με τον εαυτό σου, θα δεις ότι υπάρχει ένα μοτίβο. Δεν αλλάζουν οι ιστορίες. Αλλάζουν τα πρόσωπα. Το αποτέλεσμα ίδιο. Η απογοήτευση ίδια. Το γιατί, πάντα το ίδιο.
Εκεί είναι που αρχίζει η ευθύνη.
Γιατί είναι εύκολο να δείχνεις έξω. Να λες “μου έτυχε”. Να λες “έτσι είναι οι άνθρωποι”. Όχι. Έτσι είναι οι επιλογές σου. Έτσι είναι τα όρια που δεν έβαλες. Έτσι είναι αυτά που δέχτηκες ενώ ήξερες ότι δεν σου κάνουν.
Και ξέρεις κάτι; Δεν σε κρατάει κανείς εκεί. Μένεις.
Μένεις γιατί κάτι σε βολεύει. Γιατί κάτι φοβάσαι να αφήσεις. Γιατί έχεις μάθει να αντέχεις αντί να φεύγεις. Και το κάνεις ξανά και ξανά μέχρι να πονέσει αρκετά για να σε ταρακουνήσει.
Αλλά δεν χρειάζεται να φτάνεις κάθε φορά στον πάτο για να αλλάξεις.
Χρειάζεται να παραδεχτείς.
Ότι δεν σε πρόδωσαν απλώς. Συνεργάστηκες. Ότι δεν σου έτυχε απλώς. Το επέτρεψες. Ότι δεν ήταν κακή τύχη. Ήταν κακή συνήθεια.
Και εκεί αλλάζουν όλα.
Γιατί τη στιγμή που το δεις, δεν μπορείς να το ξεδείς. Δεν μπορείς να κάνεις πως δεν ξέρεις. Και τότε έχεις μόνο δύο δρόμους. Ή συνεχίζεις το ίδιο και σταματάς να παραπονιέσαι. Ή αλλάζεις.
Όχι αύριο. Όχι όταν θα είσαι έτοιμος.
Τώρα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν σε καθορίζουν τα λάθη σου.
Σε καθορίζει αν τα επαναλαμβάνεις.
