Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Δεν θέλω τη συγγνώμη σου. Όχι έτσι. Όχι με βλέμμα που αποφεύγει το δικό μου, με στόμα που λέει “συγγνώμη” κι από πίσω στήνει απολογίες με “ναι αλλά”, “δεν το ήθελα”, “δεν ήξερα”.
Αν είναι να πεις συγγνώμη, πες τη καθαρά. Γυμνή. Όχι για να κλείσεις ένα θέμα. Όχι για να βγεις λάδι. Πες τη για να σταθείς επιτέλους μπροστά μου χωρίς πανοπλία. Για να φανείς άνθρωπος. Με λάθη, με φόβους, με ενοχές. Όχι τέλειος. Αληθινός.
Γιατί η συγγνώμη είναι μόνο μία λέξη. Κι όμως, αν ειπωθεί σωστά, μπορεί να κουβαλήσει μαζί της όλα τα συναισθήματα που δεν μπόρεσες να εκφράσεις τότε που έπρεπε. Αν ειπωθεί λάθος, είναι απλά φτηνή διέξοδος από μια δύσκολη κουβέντα.
Συγγνώμη δεν είναι να την πεις για να ησυχάσεις. Είναι να την πεις για να μείνεις ξύπνιος. Για να μείνεις, τελεία.
Αν δεν μπορείς να τη νιώσεις, άστη.
Αν δεν σε πονάει λίγο, μην τη λες καθόλου.
Γιατί εγώ δεν περιμένω να σώσεις τίποτα. Περιμένω μόνο να παραδεχτείς ότι το χάλασες.
Κι ας μην το φτιάξουμε ποτέ.
Δεν ζητάω εξιλέωση. Μια αλήθεια θέλω. Πες μου “έφταιξα”. Και σταμάτα εκεί.
Δεν θα σε τιμωρήσω εγώ. Το έκανε ήδη το μέσα σου.
