Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Μου αρέσουν εκείνοι οι έρωτες της στιγμής, οι έρωτες “το είπαμε και έγινε”, οι έρωτες “πάμε και ότι γίνει”.
Εκείνοι οι έρωτες που βουτάνε στα βαθιά από την αρχή δίχως ανούσιες ερωτήσεις. Που πάνε και πέφτουν μέσα στη ουσία με τα μούτρα φίλε μου. Γιατί αυτή είναι η ουσία, να μην σκεφτείς, να μην ρωτήσεις μα να μπεις κατευθείαν με θάρρος στον έρωτα που μόλις σου έκανα κλικ, στον έρωτα της στιγμής.
Ούτε να χάσεις ούτε να κερδίσεις, έρωτας δεν είναι παιχνίδι για βρέφη που αν χάσουν μπήγουν τα κλάματα μα παιχνίδι για μεγάλους παίχτες δίχως φόβο και με σκέψη πάντα τη νίκη γιατί είτε κερδίσεις είτε χάσεις πάλι νικητής θα είσαι.
Νικητής γιατί πάντα κάτι θα κερδίσεις που θα ακολουθήσεις ή θα πετάξεις άρα θα έχεις μάθει. Καλύτερα νικητής της γνώσης του καινούργιου παρά ηττημένος του μόνιμα περίμενε.
Εκείνοι οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να μπουν στον τζόγο του έρωτα, ξεκάθαροι για τον λόγο που παίζουν με ξεκάθαρα αισθήματα δίχως πισωγυρίσματα και μισόλογα μα με λέξεις που δείχνουν σιγουριά, με πράξεις, με βήματα που πάνε κατευθείαν στη φωτιά.
Ούτως ή άλλως δεν σου κάνει συμβόλαιο ο έρωτας, πας και ότι γίνει, αφού το θέλεις δεν το σκέφτεσαι αν το σκεφτείς τότε δεν είναι έρωτας.
Έτσι θα έπρεπε να είναι ο έρωτας, μπαμ και κάτω, μια και έξω, όπως θέλεις πες το, τα υπόλοιπα είναι απλά να είχαμε να λέγαμε για να περνάει ο χρόνος.
Κεραυνός είναι και βάζει φωτιές.
Ο έρωτας!
