Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι… πολύ αργά.
Πολύ αργά για να γυρίσεις πίσω.
Πολύ αργά για να πάρουμε ανάσες, να μαζέψουμε ό,τι έμεινε.
Πολύ αργά για να κάνουμε πως δεν έγινε τίποτα.
Ξέρεις, πάντα πίστευα πως ο χρόνος είναι με το μέρος μας. Ότι θα προλάβουμε. Ότι θα υπάρχει κι άλλη ευκαιρία. Άλλη μια νύχτα, άλλη μια συζήτηση, άλλη μια φορά που θα πέσεις στην αγκαλιά μου και θα σου πω ότι όλα θα πάνε καλά.
Αλλά δεν πάνε.
Κοιτάζω γύρω μου και το μόνο που έχει μείνει είναι σιωπή. Εκεί που ήσουν εσύ, τώρα υπάρχει ένα κενό που δεν γεμίζει. Εκεί που κάποτε έβλεπα τα μάτια σου, τώρα βλέπω μόνο αναμνήσεις να ξεθωριάζουν.
Κι εγώ;
Εγώ ακόμα στέκομαι εδώ, γεμάτος φράσεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Με «συγγνώμη» που δεν βρήκαν τον δρόμο τους και «σ’ αγαπώ» που έμειναν μισά. Με όλη τη βιασύνη που είχα να φύγω, να αποδείξω πως δεν σε είχα ανάγκη, πως δεν ήσουν τα πάντα.
Αλλά ήσουν.
Και τώρα, στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι πολύ αργά.
Πολύ αργά για να πω όσα έπρεπε.
Πολύ αργά για να κάνεις πίσω.
Πολύ αργά για εμάς.
Το «πολύ αργά» είναι μια σκύλα που δεν χαρίζεται σε κανέναν. Δεν σου αφήνει περιθώρια, δεν σου δίνει διαφυγή. Έρχεται σιγά-σιγά, ύπουλα, με βήματα αθόρυβα, και πριν το καταλάβεις, σε έχει τυλίξει.
Σαν εμάς.
Κι όταν το ρολόι χτυπήσει για τελευταία φορά, όταν ο ήχος του «τέλους» βάλει τελεία σε όλα, το μόνο που θα μείνει θα είναι η ηχώ του.
Στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι πολύ αργά. Και αυτή τη φορά, δεν υπάρχει επιστροφή.
