Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Ήθελα να σου πω τόσα πολλά, ήθελα να ξέρεις όλα αυτά που νιώθω. Έπρεπε να μιλήσω, να ανοίξω αυτό το ριμάδι στόμα μου και να εκφράσω όσα ήθελα. Έπρεπε. Μια λέξη που κρύβει τόσο πόνο μέσα της. Έπρεπε να ξέρεις πως νιώθω.
Ήθελα να σου πω για όλα εκείνα που ονειρευόμουν, για μια ζωή μαζί σου και για μια ζωή πλάι σου. Έπρεπε να μη σε αφήσω να φύγεις τόσο μακριά.
Έπρεπε να είχα τρέξει κοντά σου όταν έφευγες. Να σε πάρω αγκαλιά και να σου πω εκείνα που πονάνε. Γιατί πλέον πονάνε πολύ. Όσα δεν ειπώθηκαν πάντα θα πονάνε περισσότερο από τα άλλα.
Όταν πρέπει οι λέξεις να βγουν εμείς επιλέγουμε να σκάσουμε. Αλλά με τα δάκρυα δεν φεύγουν και οι λέξεις. Το στόμα μουγκό και η καρδιά σπασμένη. Δεν γίνεται να πονάει τόσο πολύ για όλα εκείνα που δεν ειπώθηκαν. Κι όμως. Πονάει περισσότερο από ποτέ.
Κι αν δε με πίστευες;
Αν ένιωθες πως σε κοροϊδεύω ή δεν λέω την αλήθεια; τουλάχιστον θα στα είχα πει.
Τι νόημα έχει πια να τα κρατάω μέσα μου;
Πονάνε οι λέξεις αγάπη μου. Πονάνε οι λέξεις που δεν άφησες να ξεχυθούν από το στόμα σου και να καρφωθούν στο μυαλό του άλλου.
Πονάει να μην μπορείς να αρθρώσεις λέξεις γιατί είναι αργά.
Εγώ τώρα τι κάνω; δεν σε είδα απλά να φεύγεις, είδα το μίσος στο βλέμμα σου για όλα αυτά που δεν σου είπα.
Εγώ πως να βρω το κουράγιο να σε ξανακοιτάξω στα μάτια;
Από που θα πάρω το κουράγιο να σου πω όλα εκείνα που δεν τόλμησα τότε;
Μη με μισείς, προσπάθησε έστω λίγο να με νιώσεις. Μην μου πεις κουβέντα απλά νιώσε λίγο τον πόνο μου.
Το ξέρω δεν υπήρξα ειλικρινής απέναντι σου. Δεν υπήρξα σωστή, γιατί δεν μίλησα.
Οι λέξεις πολλές φορές είναι δύσκολο να ξεχυθούν, πονάνε, σου τρυπάνε το μυαλό. Εγώ επέλεξα να τις κρατήσω μέσα μου. Να πονάνε εμένα και όχι εσένα. Δεν ζητάω ελεημοσύνη απλά στο λέω να το ξέρεις.
Και ήθελα ακόμα πολλά να σου πω, παρά πολλά άλλα δεν έφτασε ο χρόνος για μας. Τώρα δεν έχει νόημα.
Αν βρω το κουράγιο κάποια στιγμή θα στα γράψω.
Μέχρι τότε να θυμάσαι πως οι λέξεις που δεν είπαμε πονάνε πιο πολύ από όσα άκουσες. Να θυμάσαι πως αυτά που ήθελα να σου πω ήταν πιο πολλά από όσα νόμιζες. Να θυμάσαι πως οι όμορφες στιγμές μας άξιζαν πολλά περισσότερα από όσα δεν άκουσες από εμένα στο τέλος.
Κι αν κάποια στιγμή με καταλάβεις λίγο περισσότερο, ας μην αναφερθούμε ποτέ σε εκείνα τα λόγια. Ότι δεν ξέρεις είναι σαν να μην έχει συμβεί ποτέ και ότι δεν άκουσες δεν υπάρχει.
