Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Δεν είναι το ψέμα που πονάει.
Είναι το πόσο εύκολα το είπες. Το πόσο άνετα με κοίταξες στα μάτια και το ξεστόμισες σαν να μην είχε βάρος, σαν να μην άφηνε ρωγμές σε όλα όσα πίστευα για σένα.
Ένα ψέμα, δύο, τρία.
Και μετά τι;
Πόσα ακόμα πρέπει να αντέξω μέχρι να αποφασίσεις ότι αξίζω την αλήθεια;
Πόσες μισές αλήθειες θα ντύσεις όμορφα για να μη με ταράξεις; Πόσες φορές θα προσπαθήσεις να με πείσεις πως «δεν είναι όπως νομίζω»;
Μα ξέρεις κάτι; Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να αρχίζεις να αμφισβητείς την ίδια σου τη διαίσθηση.
Να πιάνεις τον εαυτό σου να ακούει τα λόγια σου και να μη σε πιστεύει.
Να ξέρεις, βαθιά μέσα σου, πως αν σκάψεις λίγο παραπάνω, θα βρεις κάτι που δεν θα σου αρέσει.
Δεν θέλω άλλες μισές αλήθειες.
Δεν θέλω να αναρωτιέμαι πότε μου λες κάτι επειδή το εννοείς και πότε επειδή σου βολεύει.
Θέλω την αλήθεια.
Όχι όταν δεν έχεις άλλη επιλογή. Όχι όταν οι αποδείξεις θα είναι αδιαμφισβήτητες.
Θέλω την αλήθεια πριν την απαιτήσω.
Γιατί, αν φτάσω στο σημείο να πρέπει να στη ζητήσω, τότε δεν θα έχει πια καμία σημασία.
